Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ROUT 100 miles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ROUT 100 miles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2023

Θοδωρής Κούσαντας - Η Τέχνη της Υπέρβασης

 (Οκτώβρης του 2022* )

Προσπαθώ μέρες τώρα να βάλω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου σε μια σειρά και ομολογώ πως είναι αρκετά δύσκολο. Βλέπεις, όλα μετά από κάποιο καιρό φαίνονται όμορφα. Από τον τερματισμό και μετά, δύσκολα μπορώ να σκεφτώ κάτι αρνητικό και αν με ρωτάς αν θα το ξαναέκανα, θα σου απαντούσα πως ήδη μετράω αντίστροφα. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. 

Βράδια ολόκληρα δεν κοιμόμουν, σκεπτόμενος με φόβο το άγνωστο που όδευα. Μέσα στον αγώνα πόνεσα πολύ, πάρα πολύ, μου υποσχέθηκα αμέτρητες φορές πως δεν θα το ξανακάνω. Ένιωθα έντονα πως θέλω κάτι να λύσω εκεί μέσα, βιώνοντας τέτοιο πόνο, όμως ποτέ δεν κατάλαβα τι και αν όντως λύνω κάτι. Ασύνδετες σκέψεις. Άνθρωποι που απογοήτευσα, φίλοι, γονείς, κοπέλες. Πράξεις που έχω κάνει και δεν με αντιπροσώπευαν. Για όλα αυτά και άλλα πολλά ένιωθα ότι κατά κάποιο τρόπο, τα πληρώνω μέσα στον αγώνα με αυτόν τον πόνο. 

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να τον αγκαλιάσω όσο μπορούσα. Κατάλαβα πόσο σημασία έχει η συντροφικότητα. Είχα την τύχη βλέπεις, να μοιραστώ κοντά στα 70 χιλιόμετρα με τον Γιάννη. Ο Γιάννης ήταν καταλυτικός για τον αγώνα μου. Μέσα σε τόσες ώρες μοναξιάς, το να έχεις έναν άνθρωπο να σου πει μια κουβέντα εκεί που όλα μοιάζουν μάταια, να μοιραστεί μαζί σου λίγο φαγητό και κάποιες σκέψεις. Είναι ο κόσμος όλος. Ο καθένας όμως κουβαλάει τον δικό του σταυρό και έτσι βρέθηκα πάλι μόνος, να παραπατάω "μεθυσμένος" στα μονοπάτια της Ροδόπης. 

Η βροχή ασταμάτητη, αχ αυτή η βροχή. Αλήθεια πόσο ξέπλυμα να χρειαζόμασταν όλοι μας για να συνεχίζει ακάθεκτη για 12 ώρες; Το κρύο έδειχνε τα δόντια του και οι αμφιβολίες δεν άργησαν. Δεν μπορείς να τερματίσεις. Σταμάτα εδώ στον σταθμό. Ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος που θα εγκαταλείψει.

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που με παρακινεί τόσο έντονα, αλλά ρε γαμώτο έχω πολύ ακόμα να πονέσω, μέχρι να τα παρατήσω.

Μάζεψα τα κομμάτια μου και πήρα τον κατήφορο για την Ζαρκαδιά 2. Αλήθεια υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πως κινούμαι αέναα, σαν να μην τελειώνει ποτέ όλο αυτό. Η μόνη μου παρηγοριά εκείνη την στιγμή ήταν οι γονείς μου, που ήξερα πως θα με περιμένουν στον σταθμό. Πριν το καταλάβω ο ήλιος είχε αγκαλιάσει την Ροδόπη, και οι γονείς μου εμένα. Οι πόνοι στο σώμα ανυπόφοροι, το μυαλό μπερδεμένο και μπροστά μου ένας μαραθώνιος. 

Προσπαθώ να εξαλείψω κάθε συναίσθημα περηφάνιας και να προσγειωθώ στον στόχο μου. Βλέπεις η περηφάνια σε τυφλώνει, νομίζεις πως έχεις καταφέρει κάτι σημαντικό και επαναπαύεσαι. Μπατόν και βήμα το βήμα παίρνω τον ανήφορο και πάλι. Έχει μια γλυκιά γοητεία η ανηφόρα η αλήθεια είναι!. Όσο διαλυμένος και αν είμαι, πάντα αυτή θα επιλέγω. Είναι φαίνεται η φύση του ανθρώπου τέτοια. Καθώς η ανηφόρα μοιάζει με το "τέλειο". Συνεχώς θα προσπαθείς να την κατακτήσεις και μόλις φτάσεις στην κορφή της, έχει και άλλο...

Δεν περνάει πολύ ώρα και να μαι πάλι, ανάμεσα σε φίλους και γονείς. Αφού έφτασα ως εδώ δεν τα παρατάω. 20 χιλιόμετρα να απομένουν και ο τερματισμός ακόμα φαντάζει όνειρο. Ήμουν σε αρκετά άσχημη κατάσταση. Το σώμα είχε παραδοθεί, το μυαλό είχε παραδοθεί, αλλά η ψυχή το ήθελε απεγνωσμένα. Κοιμόμουν και περπατούσα. Προσπαθούσα να μου μιλήσω μήπως και με αφυπνήσω, αλλά άδικος κόπος. Σκεφτόμουν από μέσα μου, δώσε ο,τι έχεις τώρα και από αύριο θα έχεις μια ζωή για να κοιμηθείς.

Ο Καπετάν Θεολόγος με λύγισε, αυτός ο ανήφορος έμοιαζε με αιωνιότητα. Ο χρόνος άλλοτε έτρεχε σαν τρελός και άλλοτε σερνόταν. Στο μυαλό μου μέσα, παίζει ο Νταλί και η ζωγραφιά του "Η εμμονή της μνήμης". Εκείνη την στιγμή ένιωσα αλήθεια πως τον καταλαβαίνω. Πόσο διαφορετικά μπορείς να δεις τα πράγματα, όταν τίποτα "κανονικό" δεν έχει σημασία και γίνεσαι εμμονικός με κάτι; Λίγο κλάμα, λίγες παραισθήσεις, λίγα ουρλιαχτά και αυτό ήταν τελείωσε κι ο Καπετάν Θεολόγος.

Μπροστά μου 10 χιλιόμετρα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσα πολλά μπορεί να είναι 10 χιλιόμετρα! Η νύχτα έχει πέσει και πάλι και εκεί που αργοσβήνω σιγά σιγά, εμφανίζονται μπροστά μου ο μπαμπάς μου με τους 2 κολλητούς μου. Φιλί της ζωής. Πάμε...λίγο ακόμα... Φτάνεις...

Βλέπω φώτα, ακούω φωνές και δεν μπορώ να πιστέψω. Τρέχω με ο,τι δυνάμεις μου έχουν μείνει. Η μητέρα μου πρώτη να με περιμένει. Φιλί και συνεχίζω.. δεν το πιστεύω ότι τερματίζω. Φωνές, σκέψεις και δάκρυα γίνανε ένα και μου ψιθυρίζουν τερμάτισες... τερμάτισες...τερμάτισες

Οι κουδούνες είναι η στιγμή της λύτρωσης. Χρόνια το ονειρευόμουν και τώρα τις χτυπάω με όλη μου την ψυχή.

Είχε δίκιο ο Καζαντζάκης. Πράγματι. Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει.

from darkness to LIGHT τελικά!

-----------------------------

(*) Ο Θοδωρής τον Οκτώβρη του 2022 ήταν 21 χρονών και 6 μηνών και με τον τερματισμό του κατέχει τον τίτλο του νεώτερου τερματίσαντα στον ROUT CLASSIC 100 MILES και μάλιστα στην μεγαλύτερη εκδοχή του (175.5 χλμ +9000) .Το 2023 τερμάτισε για 2η συνεχόμενη φορά τον ROUT!

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2023

ROUT - Ένας αγώνας επένδυση!!!


ROUT. Tι είναι ο ROUT

O ROUT είναι ένα πεδίο δράσης. Υπάρχουν και άλλα σε άλλους χώρους αθλητικούς και μη. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι αναγκάζουν τους ανθρώπους να επαναπροσδιορίσουν τα σωματικά, πνευματικά και ψυχικά (σε όποιον πιστεύει σε αυτό) τους όρια. Και γιατί να μπαίνουν αθλητές στη διαδικασία αυτή; Α ναι. Έχουν απαντήσει οι έρευνες.

Η πρόκληση, η αυτογνωσία, η εμπειρία, η ενδυνάμωση χαρακτήρα, η αλληλεγγύη, η αλλαγή της κοσμοθεωρίας ίσως κάποιων..

Να επισημάνουμε βέβαια ότι ο αγώνας δεν έχει μαγικές ιδιότητες. Μπορεί κάποιος να θέλει να τον τρέξει μόνο και μόνο για να δημοσιεύσει το μετάλλιο στο φατσοβιβλίο...Ίσως. Ίσως κι από 10 διαφορετικές γωνίες...

Το διαφορετικό με τον ROUT είναι το παρθένο φυσικό περιβάλλον, η ημιαυτονομία του αγώνα με τους 6 σταθμούς τροφοδοσίας, που τον εντάσσουν σε αγώνες περιπέτειας με σχετική ασφάλεια και φυσικά η κοινότητα του ROUT, που τον εξαιρεί από τους καθαρά εμπορικούς αγώνες και μας κάνει να θέλουμε να πάμε όσο μακριά και να’ ναι.

Προπονητικά έχω λύσει τις απορίες μου για τους αγώνες υπεραπόστασης. Πάντα πίστευα ότι ένας προπονητής ΠΡΕΠΕΙ να βιώσει τα βιολογικά φαινόμενα που διαβάζει στα βιβλία, αλλιώς δεν είναι ολοκληρωμένος προπονητής. 

Έχω καταλήξει ότι υπάρχει κοινός τόπος σε αυτό που ψάχνει ο δρομέας αντοχής του στίβου, του μαραθωνίου και του υπερμαραθωνίου και ότι η μικρότερη απόσταση δε μειώνει την «απόλαυση της υπέρβασης,  του επιτεύγματος ή της αυτογνωσίας»… 

Ρωτήστε έναν αθλητή 5 χλμ τι προπόνηση έχει κάνει, πώς ζει με την ομάδα του, πώς βλέπει τον προπονητή του, τι νιώθει στα πόδια και τα πνευμόνια του όταν τερματίζει, πώς παίζεται το αποτέλεσμα με τη λεπτομέρεια, πώς κατατάσσεται στους ελίτ ή μη…

Αυτό που δεν έχω απαντήσει ακόμα ξεκάθαρα είναι γιατί η αναζήτηση του σωματικού πόνου, της μοναξιάς και του απόκοσμου είναι τόσο θελκτική για κάποιους.

Φυσιολογικά θα μας έλεγαν "φρικιά". Δεν πρόκειται όμως για μαζοχισμό. Όσο και να βρίσκονται οι απαντήσεις στην 1η παράγραφο σύμφωνα με τις μελέτες, τίποτα από  τα παραπάνω δεν είναι ωραία. Ούτε να πονάς μέχρι τα αυτιά, ούτε να είσαι μόνος και ανήμπορος νυχτιάτικα σε ένα δάσος με αρκούδες και λύκους για αρκετές ώρες. 

Φέτος (2023) κάτι παραπάνω κατάφερα να απαντήσω, γιατί ταπεινώθηκα πολύ με λάθη που έκανα στον εξοπλισμό μου. Για 60 χλμ βασανίστηκα άσχημα. Απλά. Και λίγο πριν τον τερματισμό –άργησα- ΤΟ ΔΕΧΤΗΚΑ. Και στον τερματισμό κατάλαβα ότι ΕΥΤΥΧΩΣ που δε σταμάτησα (εφόσον δεν είχα σοβαρό λόγο τραυματισμού).

O ROUT  θέλει φοβερή οργάνωση και προγραμματισμό για την προπόνηση και τον εξοπλισμό που θα πάρεις. Αν έχεις αρκετές θεωρητικές γνώσεις γύρω από την επιστημονική περιοχή του αθλητισμού και τις περιπέτειας, είναι σχεδόν ηδονιστικό να τις επιβεβαιώνεις βιωματικά. Ειδικά αν βγαίνουν σωστές οι προβλέψεις σου, νιώθεις ο άρχοντας των πάντων! 

Επειδή όμως shit happens όπως έλεγε και ο Forest Gump, στην περίπτωση που γίνουν λάθος προβλέψεις γειώνεσαι 2 φορές χειρότερα από κάποιον που δεν το παίζει και πολύ ξερόλας. Άλλωστε, ο παράγοντας Φύση δεν μπορεί να προβλεφθεί απόλυτα. 

Το ΑΠΡΟΟΠΤΟ είναι συχνό φαινόμενο και τελικά το μόνο σταθερό είναι ότι όλα είναι ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ. 

Στην κοινότητα του aikido στην οποία είμαι μέλος εδώ και 2 χρόνια, έχω χαλιναγωγήσει πιο εύκολα και γρήγορα τον εγωιστικό ανταγωνιστικό μου χαρακτήρα απ’ ότι στο τρέξιμο που το κάνω από 8 χρονών. Το aikido είναι μια καθαρά αμυντική πολεμική τέχνη που δεν έχει σκοπό τη νίκη του αντιπάλου. Απλά παίρνει ό,τι ΑΡΝΗΤΙΚΟ έχει να δώσει ο επιτιθέμενος και το μετατρέπει σε θετικό, οδηγώντας και τους 2 σε ισορροπία. 

https://www.facebook.com/watch/?v=269867152633491

Διέπεται από τις αρχές του πολεμιστή (bushido) όπως και άλλες πολεμικές τέχνες, που ήταν ο κώδικας συμπεριφοράς των σαμουράι της Ιαπωνίας τα τελευταία 200 χρόνια πριν την εισβολή των δυτικών στη χώρα. Το βασικότερο συστατικό της φιλοσοφίας αυτής ήταν η παραδοχή ότι η ζωή τους μπορεί να τερματιστεί από στιγμή σε στιγμή, χωρίς να έχει αυτό ίχνος πεσιμισμού, το ανάποδο. Βλέποντας αποσπάσματα από μια συνέντευξη κορυφαίων δασκάλων σε ένα σεμινάριο στη Πολωνία που έγινε φέτος αμέσως μετά τον ROUT, είχα μια αίσθηση ότι  ο αγώνας στη Ροδόπη είχε παρόμοια πνευματική επίδραση σε μένα μετά τον τερματισμό. Αξίζουν την προσοχή πιστεύω:

 Η ΑΠΟΔΟΧΗ είναι η αρχή των πάντων. Πάντα γυρεύουμε το γιατί. Πάντα προσπαθούμε να ωραιοποιούμε τα άσχημα και τα κακά. Μα υπάρχουν. Και Πάντα θέλουμε να ελέγχουμε τα πράγματα. Και δεν περιμένει κανένας. Κάποιες φορές δεν υπάρχει γιατί . Γιατί έτσι. 

RΟUT είναι τόσο ωραίος, γιατί σε ταπεινώνει και σε κάνει να νιώθεις τόσο ανήμπορος στη μέση του πουθενά, που δεν έχεις άλλη λύση. Ή θα τα παρατήσεις ή θα ΔΕΧΘΕΙΣ πόσο μικρός και ΜΟΝΟΣ είσαι μέσα στη ΜΕΓΑΛΗ ΦΥΣΗ που σε περιβάλει. Όπως και να το κάνουμε είμαστε μέρος αυτής, όσο και να το ξεχάσαμε..Και μετά απλά περιμένεις να περάσει.

Γι΄ αυτό είναι και αγώνας επένδυση. Για την καθημερινότητα..


Μυρσίνη Κολυφά, Αθήνα, Οκτώβρης 2023 

 


Σάββατο 1 Ιουνίου 2019

ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ 100 MILERS: Western States -UTMB -ROUT CLASSIC



WESTERN STATES 100

Sierra Nevada Mountains – 1974




Εκείνη τη χρονιά κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάτι νέο γεννιόταν στις υπεραποστάσεις βουνού. Ένας αγώνας που μετά από χρόνια θα είχε την αναγνωρισιμότητα του Μαραθωνίου (42.195 μ). Ο συγκεκριμένος αγώνας απόστασης 100 μιλίων στα βουνά της Sierre Nevada των ΗΠΑ σηματοδότησε τον αγώνα/άθλημα με τον τίτλο 100 miler.

Το 1974 στον αγώνα αυτό υπήρξε … 1 (μία) μόλις συμμετοχή με επιτυχή κατάληξη!!! Το όνομα του αθλητή που θα μείνει στην ιστορία σαν τον πρώτο σύγχρονο 100 Miles finisher είναι Gordy Ainsleigh. Ο χρόνος του: 23 ώρες και 42 λεπτά.
O Gorby Ainsleigh τρέχει πίσω απ το άλογό του. Πηγή


Ο αγώνας αυτός αποτελεί την επιτομή του «ΚΛΑΣΙΚΟΥ αγώνα» μιας και έχει κερδίσει το σεβασμό απ όλη την TRAIL Κοινότητα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, 45 χρόνια μετά.

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Jim Walmsley με χρόνο 14.30.04 (!!!) απ΄το 2018.

O αγώνας δέχεται έως και 300 αθλητές.



UTMB

ΑΛΠΕΙΣ – 2003


                                                          
Το 1999 ένα θανατηφόρο ατύχημα μέσα στη σήραγγα που ενώνει το Courmayeur (Ιταλία) με το Chamonix (Γαλλία) που απομόνωσε την περιοχή, ήταν το γεγονός να ξεκινήσει ξανά η ανάκαμψη της.

Γύρω απ το Mont Blanc ο Αλπινισμός ανθούσε( και ανθεί) , οπότε ένα αγώνας 100 μιλίων βρήκε γρήγορα ακολούθους .

Στη πρώτη του edition το 2003 στην εκκίνηση βρέθηκαν 700 αθλητές (τριες) με νικητή τον SHERPA Dachhiri-Dawa με χρόνο 20.05.58.

O Kilian Jornet γίνεται ο μικρότερος σε ηλικία νικητής του UTMB το 2008 σε ηλικία 21 ετών. Ο χρόνος του 20.56.59


Σήμερα έχει εξελιχτεί στο παγκόσμιο σημείο συνάντησης των ultra trail runners. αποτελεί τον πιο προσφιλή αγώνα σε συμμετοχές, με τεράστιο προϋπολογισμό, πολύ καλή οργάνωση, συμμετοχές απ όλο τον κόσμο και αποτελεί πλέον μέρος ενός φεστιβάλ αγώνων βουνού (κυρίως υπερασποστάσεων).

Ο αγώνας λαμβάνει χώρα το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Γάλλος François D'Haene με χρόνο 19.01.54 απ΄το 2017.

O αγώνας δέχεται έως και 2.300 αθλητές.

Το όνομά του αγώνα για μια σειρά ετών είχε αλλάξει το όνομά του, με την προσθήκη του κύριου σπόνσορα (The North Face) ενώ

σήμερα ο αγώνας αυτός έχει ξεφύγει σε ένα σπουδαίο Brand και σήμερα κάνει την εμπορική του παρουσίας δανείζοντας με τη μορφή του franchise σε μια σειρά αγώνων σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο.



ROUT CLASSIC 100 MILES
Απ΄το σκοτάδι στο ΦΩΣ


Οροσειρά Ροδόπης – 2010 

 Το 2009, ο μακρύτερος σε απόσταση βουνού αγώνας στην Ελλάδα μετρούσε 123 χιλιόμετρα και το όνομά του ήταν Rodopi Ultra Trail.

Η trail κοινότητα υπερασποστάσεων στην Ελλάδα μετρούσε περί τους 250 αθλητές και είχε φτάσει ο καιρός να διοργανωθεί ο 1ος 100 miler αγώνας και στην Ελλάδα.

Το Μάρτιο του 2010 έγινε ο δοκιμαστικός αγώνας (trial version).

Στην εκκίνηση στάθηκαν δύο αθλητές. Ο Λάζαρος Ρήγος και ο Ηλίας Σπυριδόπουλος, με τον Χρήστο Δ. Κατσάνο να κάνει τον αλυτάρχη του αγώνα και με μια μικρή ομάδα εθελοντών να στήνουν τους σταθμούς τροφοδοσίας. Στον τερματισμό έφτασε μόνο ο Λάζαρος Ρήγος σε 33.00 ώρες.

Στην πρώτη χρονιά του Rodopi Αdvendurun 100 miles, τον Οκτώβριο του 2010 στην εκκίνηση στάθηκαν 50 αθλητές και κατάφεραν να τερματίσουν οι 34, ενώ νικητής αναδείχτηκε ο Νίκος Σιδερίδης με χρόνο 26.59.55. Πρώτη (και μοναδική) γυναίκα η Ναταλία Παπουνίδου με χρόνο 32.14.15

Ο Νίκος Σιδερίδης γίνεται ο πρώτος νικητής σε ελληνικό έδαφος ενός 100 miler με χρόνο 26.59.56 το 2010

Ο αγώνας όλα αυτά τα χρόνια γίνεται την Τρίτη εβδομάδα του Οκτώβρη που σε συνδυασμό με την ίδια ακριβώς διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια τον κατατάσσει στους κλασικούς.

Σήμερα, το Δασικό Χωριό στη Χαιντού της Ξάνθης αποτελεί το σημείο συνάντησης της ελληνικής ultra trail Κοινότητας .

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Κύπριος Παύλος Μαυρογιάννης με χρόνο 21.27.53 απ΄το 2017, ενώ τον καλύτερο χρόνο στις γυναίκες τον έχει πετύχει η Γεωργία Jo Μαντά με χρόνο 26.00.00 (2017).

O αγώνας δέχεται περί τους 150 αθλητές.

Αποτελεί έναν απ τους λίγους εναπομείναντες αγώνες που δεν έχει αλλάξει το όνομά του εξαιτίας κάποιοι σπόνσορα.

Φέτος γιορτάζει τα 10 χρόνια του και άλλαξε το όνομά του από Rodopi Advendurun 100 miles σε ROUT CLASSIC 100 MILES

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018

Rodopi Ultra Trail, 100 Miles | + 8000m | Greece

Source: https://www.kristianultra.com/

 
ROUT is a 100 mile ultra marathon that travels through the Rodopi Mountains National Park in Northern Greece. The mountains are wild and the forests virgin. Bears claim home in the mountains amongst other animals. last year, I crossed the ROUT finish line with my friend Jakub Hajek in 29 hours and 15 minutes, it was a wonderful experience and a testament of true friendship, so I have returned this year.

Only problem is I’ve been doing zero activity whatsoever in the last few weeks since the UTMB. The result of this laziness caused my muscles to stiffen leaving me sore and tight. Then after a series of stretches in my fathers kitchen I was unable to walk. Spending 3 days either in a wheelchair or on crutches, my future completion of ROUT seemed impossible.

It’s a little before 6am, the air is cool and the sun is yet to rise. I’m standing at the start of the ROUT. I’m risking a DNF (Did not finish) but I’m prepared for this, I am fully aware I might fail but what have I to loose. If my legs give up on me at least I’ll know I tried.




We run down a dirt road which will continue for another 7k until a right turn when we will enter the forest. I see Matthew Maday, a cool guy from America I met here last year. We chat a little before getting lost but it’s only for a short time and are soon back on track. Matt tell’s me how he had a test of faith after his 100 mile Western States Endurance run this year. He says he just couldn’t find the motivation to run afterwards and even wanted to quit ultra all together. Pressure Matt says was the reason, so treating ROUT as a group run will be his approach.

Now if I try to write what happened during the entire race you the reader I’m sure will become bored and so I will do my best to only include the significant sections of more interest.




Running downhill for so long eventually causes me to limp and my left inner thigh muscle hurts, so I decide that at the next check point (Zarkadia 1) I will retire from the race. Finally approaching Zarkadia 1 some people to my left cheer and clap as I come close to them. My mind has given up, my body is failing me and so I feel the applause is unjust, I lower my head in shame with a shy smile on my face.

I’ve travelled 40 kilometres through the mountains, Its taken me 5 hours so far and has pretty much been downhill from the start. I’m not upset nor disappointed, I was prepared to fail and that’s what has happened.

I see Xristos Tallas the race director, he’s such an inspiring guy, full of positive energy he sits me down, I tell Xristos I’m done and would like to retire. Standing in front of me Xristos puts both his hands onto my shoulders, looks at me eye to eye and say’s you cannot quit now there is a climb ahead, continue and you will find your rhythm.






His support is encouraging and so I decide to have some soup and reconsider. Then an English fellow named Owen whom I do not know comes across to me asks where I’m from. He tells me it’s interesting to see the different personalities of the runners during this point, mostly excitedly shouting and loud. Owen says how I’m calm and relaxed. Something about Owens presence encourages me and gives me strength. I decide to continue as it’s a climb ahead as Xristos has told me.

I’m running like a child, free from life’s pressures and responsibilities. Xristos was right the uphill gave my body time to adjust and I have found my rhythm. I have no pain in my body at all, in fact I feel the complete opposite, confident and have even found a new strength making my way towards 15th position. I battle with a runner as we run down the side of a mountain, I’m close behind him, we travel fast as if almost close to the finish. My adrenaline is high as the runner in front steps to the side and tells me to continue, eventually I can’t hear his foot steps, he’s lost the battle.




I ran out of food 2 hours ago, I search my backpack for a gel but find nothing. My water bottles are empty and my mouth dry. I run forwards but now and then stagger to the side almost falling over feeling dizzy. I am so stupid I packed enough food to run for about 21 hours and thats how long I’ve been running for but I still have another 60 kilometres to go. 20 kilometres ahead is Zarkadia 2 where I will find hot food, drinks and my drop bag with more gels. It’s a long way to go I’m already done. After a few kilometres I arrive at the last small checkpoint before Zarkadia 2, I tell them my race number and ask if they have any spare water. the young man shakes his head. I leave feeling sorry for myself.

The hunt is on, the runners I past before are now chasing me down like a wounded animal. I really do not know how I’m going to make it to Zarkadia 2. I can feeling my body using fat stores as energy. I think I see a runners head torch but it’s the moon’s reflection in a river to my right. Somehow the final kilometres before Zarkadia 2 pass by and I can smell fire burning ahead as well as hearing voices.





People cheers as I enter the checkpoint, I feel as if I have survived an apocalypse. Sitting down I go to work, yes I’ll have a blanket, yes I’ll have a bowl of soup. I change my socks with only 40k to go I feel its unnecessary but so anyway. I down a cup of cola whilst stuffing cold salted boiled potatoes into my pockets yuk. Other runners have arrived smiling and looking fresh, I get up and leave not wanting to be passed but know it’s only a matter of time as I still feel weak and deficit of energy.

The soup with meat hasn’t given me the energy I needed, eventually the sugar and caffeine wear off from the cola and I’m back to where I started before arriving at the checkpoint. I’m climbing up the last mountain before I will reach the checkpoint where Jakub will be volunteering (he’s not running this year). I know when, if I get there that’s it for me, I know I have given it my all. It’s not my body that failed me but rather my common-sense, packing food for only the first 100k was a rookie mistake.

My energy is so low now I even start to fall asleep as I proceed to go up the mountain. I hear runners behind, turning to see head torches I know this time it’s for real not the moon’s reflection.







I get passed by a runner from Cypress, he looks strong and this makes me feel even weaker. Shortly after I arrive at where my friend Jakub is, my first words are wear can I sleep. Lying in a warm sleeping bag I deicide thats it, my race is over. Jakub asks how long before he wakes me, I reply 30 minutes…. Kristian its time, I awake and ask Jakub for another 30 minutes, again as if I’ve shut my eyes having only taken one deep breath, Jakub wakes me, Please 30 minutes again. Finally Jakub wakes me and says time to go, I ask this time for just 10 minutes. I get up rested, not tired but still hungry, there is no food here and I decide to carry on till the last checkpoint with food “Prasinada 2”.


No longer tired but without energy I make my way towards Prasinada 2, I look at my watch and laugh, only 1hr and 10 minutes passed since arriving at Jakub’s checkpoint. He must have been fooling me with the sleeping time, good thing as I do not want to be passed by anymore runners, whilst I slept at least 6 runners passed by.





I have done it, I have actually somehow made it to Prasinada 2. I will now restore my energy fully, there is no other way to continue forwards. The staff here are kind and feed me traditional Greek soup, I also eat chocolate, chips, drink 3 cups of cola and finish off with a hot, sweet coffee. Before I leave the Greek man who has been looking after me fills my pack with gels and bananas, he tells me the rest of the way to the finish I can run without hiking as its mostly downhill. I leave and receive a round of applause and cheers of encouragement.

With a new battery in my head torch the ground in front of me brightly glows. I’m running now, my energy back. Thats all it was before just a lack of energy. I take over my central governor and run hard down the mountain, overriding my minds natural self preservation and safety mode. Thats what ultra is, the ability to take control of your mind, body by sheer determination of your heart and spirit.





I pass 3 runners as if Im running a 5k, utter abandonment and freedom. I have just started, the past 150 kilometres are done they no longer matter, getting to the finish is all that counts. Last year Jakub and I hiked this final section, It’s a gentle uphill of 7 kilometres. I want to run it all without any hiking. A storm fills the sky above and rain crashes down, creating small rivers of water. Up till now I have done my best to keep my feet dry but so close to the finish I no longer care as I run through the collection of puddles and streams.

I’m running uphill and having the last laugh against ROUT which has broken me already so many times. I see a runner ahead who’s walking in the heavy rain with his jacket on. I run by him smiling, he looks at me and say’s a word in Greek I interpret as crazy man. I leave him behind knowing the faster I run, the sooner I will finish. Now and then my shoulders become tight and my minds says come on enough walk this section, I look at my watch and see if I can run the last 5k in 30 minutes I will finish in under 29 hours, so fight hard against the desire to walk.




I hear bells ringing and know I’m close to the finish. I see a sign that reads 750 meters to go, I’ve pretty much done it. I turn off the dirt road and can now see parked cars and electric lights, I run the wrong way missing the finish line only to get told to run back to enter the finish correctly, I do so with complete happiness and joy.

Xristos was at the finish last year and is hear again this year. After what seems a lifetime I cross the finish line, again Xristos puts his hands on my shoulders as he stands in front of me, looking me in the eyes he says you did it, I respond, no Xristos it was your encouragement that got me here. Sofia a Greek girl comes over and places a medal around my neck congratulating me. It’s raining hard as I head over to the warm wooden cabin, opening the door I walk inside. The hot roaring fire is surrounded by what I can only describe as ultras human beings who have encountered everything that I have, I take my place next to the fire and we share stories of triumph.




Earlier towards the end of ROUT whilst passing through a dense forest I asked god a question, “If you exist god show me a sign, I want to see a bear”. For the next 30 minutes I scanned the landscape around me for a wild bear but god failed me and I didn’t see one.

After sharing stories with the other runners around the fire I return to my tent to rest. The rain has now turned into hail and beats down upon my tent intensely.

FLASH, BANG… Its the brightest light I have ever seen. The storm is directly above me. I’m certain the next bolt of lightening will strike me. I jump up and run back towards the log cabin, shouting out loud please god no more signs.








Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016

Rodopi Ultra Trail 2016 και δύο σάντουιτς


Βουνά της Ροδόπης / 21 Οκτωβρίου 2016
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Γιώργου Γεωεργίου - https://myrunningspot.blogspot.com/


- Παύλο, πάμε να παραδώσουμε τα drop-bags πάνω στη γραμματεία;

- Μισό λεπτό Γιώργο, να βρω τα σάντουιτς που θέλω να βάλω μέσα.Μετά από κανένα δεκάλεπτο…
- Τα βρήκες;
- Έψαξα αλλά άφαντα τα σάντουιτς.
- Είσαι σίγουρος ότι τα έφερες μαζί σου;
- Ναι!

Κι έτσι χωρίς τα σάντουιτς παραδώσαμε τους δύο σάκους ανεφοδιασμού στη γραμματεία. Εκεί μας έδωσαν την τσάντα με τον αριθμό και το δώρο της διοργάνωσης – ένα αντιανεμικό, αδιάβροχο jacket–. Στη συνέχεια πήγαμε στο εστιατόριο του Δασικού Χωριού για να ζεσταθούμε με τσάι του βουνού. 

Είχαμε ήδη στήσει τις σκηνές κι έτσι είχαμε αρκετό χρόνο για χαλάρωση. Η Πώλα κι ο Μάκης που ήρθαν από Κύπρο (όπως κι Παύλος) για να τρέξουν στον αγώνα μας πρόσφεραν σουσούκο – κυπριακό έδεσμα που μοιάζει με το σουτζούκ λουκούμ –, σπιτική μπάρα δημητριακών και παστέλι με μέλι. Φάγαμε επίσης αμύγδαλα, καρύδια, φουντούκια και αποξηραμένα δαμάσκηνα. Συζητήσαμε κυρίως αγωνιστικά θέματα, φάγαμε, ήπιαμε κι αφού γεμίσαμε τις αποθήκες μας με βιταμίνες και ω3 πήγαμε στις σκηνές για τις τελευταίες… ‘λεπτομέρειες’. Ετοιμάσαμε τα σακίδια μας, ελέγξαμε τους φακούς κεφαλής, γεμίσαμε με νερό και ισοτονικό τα φλασκιά και ξαπλώσαμε.

Η θερμοκρασία μεταξύ 4 και 6 βαθμών Κελσίου. Χωμένοι στους υπνόσακους προσπαθούσαμε να βολευτούμε και να πάρουμε κανέναν υπνάκο. Το σημείο που στήσαμε τα αντίσκηνα μας ήταν λίγο κατηφορικό με αποτέλεσμα ο υπνόσακος να γλιστράει πάνω στο υπόστρωμα, κάνοντας την ξεκούραση ακόμα πιο προβληματική. Παρ’ όλα αυτά κατάφερα να κοιμηθώ κανένα δίωρο. Σήμαναν οι κουδούνες μαζί με το τραγούδι του αγώνα και τις φωνές του Χρήστου Κατσάνου. Το εγερτήριο στις 04:30 τα ξημερώματα ήταν κατά κάποιο τρόπο λυτρωτικό. Ωραίο ξύπνημα που σε ανακουφίζει από τη βαριά νύχτα και τις σκέψεις ενός ανήσυχου μυαλού.


Η αρχή και το τέλος
Η αρχή και το τέλος


Φάγαμε το πρωινό της διοργάνωσης που ήταν σάντουιτς με ζαμπόν και τυρί και καφέ. Για τους χορτοφάγους το σάντουιτς είχε δυνατότητα μετατροπής σε σάντουιτς με τυρί αφαιρώντας το ζαμπόν το οποίο γινόταν λιχουδιά για τα σκυλιά. Κάναμε όλες τις τελευταίες ετοιμασίες και σιγά σιγά μαζευτήκαμε στο χώρο εκκίνησης. Ο καιρός συννεφιασμένος κι η θερμοκρασία στους 4 βαθμούς Κελσίου. Αντάλλαξα ευχές για καλό τερματισμό με τον Παύλο, την Πώλα και τον Μάκη. Ο Χρήστος Κατσάνος έδωσε την έναρξη του αγώνα στις έξι ακριβώς.

185 ψυχές και 370 πόδια ξεκίνησαν για το Rodopi Advendurun Ultra Trail 2016 με την προσδοκία πάνω απ’ όλα του τερματισμού. Για περίπου δύο ώρες τρέχαμε με τους φακούς αναμμένους διαπερνώντας το σκοτάδι του δάσους. Κατηφορικό το πρώτο κομμάτι της διαδρομής μέχρι περίπου το 20ο χιλιόμετρο. Σαν άρχισε το φως να διαπερνά τις σκιές, έσβησα το φακό κι απολάμβανα το πρωινό ξημέρωμα τρέχοντας ανάλαφρα προς τον πρώτο σταθμό, στο 27ο χιλιόμετρο, της Πρασινάδας. Αναρωτιόμουν αν θα είχα το ίδιο ωραία διάθεση και κατά την επιστροφή.

Φτάνοντας στην Πρασινάδα διαπίστωσα το πρώτο λάθος που έκανα. Η ισοθερμική μπλούζα μαζί με το αντιανεμικό που φορούσα δημιούργησαν αρκετό ιδρώτα ώστε να είμαι μούσκεμα. Έβγαλα το αντιανεμικό και συνέχισα στον ανηφορικό δρόμο μετά το χωριό της Πρασινάδας ελπίζοντας να στεγνώσω γρήγορα. Κοντά στον οικισμό της Σίλλης ξεκίνησε η κατηφόρα της Οξιάς για τον δεύτερο σταθμό της Ζαρκαδιάς στο 41ο χιλιόμετρο.

Κατά τις 11:30 το πρωί έφτασα στη Ζαρκαδιά, δυστυχώς για μένα, ακόμα μούσκεμα. Λόγω της υψηλής υγρασίας και της ψύχρας δεν μπόρεσα να στεγνώσω. Άλλαξα μπλούζα κι ανακουφίστηκα. Ανεφοδιάστηκα σε τροφή και υγρά, άλλαξα παπούτσια κι άφησα ό,τι περιττό είχα πάνω μου στο σάκο ανεφοδιασμού. Ξεκίνησα τη δύσκολη ανάβαση για το Κρούσοβο. Εδώ είχα αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς όταν πρωτοέτρεξα το 2012. Δεν τον ήθελα και πάρα πολύ φαίνεται τον τερματισμό. Θυμάμαι να ψάχνω να βρω κίνητρα για να συνεχίσω. Σταμάτησα με μια κουβέρτα στην πλάτη κοντά στην φωτιά. Ανοιχτός λογαριασμός που έπρεπε να κλείσει.

Είχα στο μυαλό μου από πριν, ας πούμε σαν τακτική, να φτάσω στο Κρούσοβο πριν πέσει η νύχτα. Ήταν ένα ψυχολογικό τέχνασμα για να μου δώσει ώθηση για τη συνέχεια. Έφτασα γύρω στις 17:10 το απόγευμα στον σταθμό. Αρκετή κούραση αλλά ο πρώτος μικρός στόχος επετεύχθη. Ήταν ακόμα μέρα. Έφαγα/ήπια ζεστή σούπα και διάφορα άλλα εδέσματα που παρέχονταν στον σταθμό. Ετοιμάστηκα για τον ερχομό της νύχτας. Φόρεσα το ισοθερμικό κι από πάνω μια ποδηλατική μπλούζα, άλλαξα κάλτσες κι έφυγα με καλή διάθεση προς τον επόμενο δύσκολο σταθμό της Γιουμουρλούς στο 95ο χιλιόμετρο.
Κάπου εκεί συνάντησα τον Θεοχάρη (Λεζμπουρίδης) ο οποίος έτρεχε με ‘βαρύ φόρτο’. Ήξερα για την προσπάθεια του και για τους δύσκολους όρους που έθεσε. Κουβαλούσε όλα όσα θα χρειαζόταν για τα 168 χιλιόμετρα μέσα στο σακίδιο του και γέμιζε νερό από τα ρυάκια. Είχε βάλει χρονικό όριο έγκυρου τερματισμού τις 33 ώρες. Δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις ανέσεις των σταθμών ανεφοδιασμού. Έτρεχε με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Κάνε-μια-Ευχή Ελλάδος». Στις δικές μου δύσκολες ώρες, ειδικότερα τη νύχτα με τη νύστα και το κρύο, σκεφτόμουν το παράδειγμα και την προσπάθεια του κι έπαιρνα θάρρος. Θα ήταν απαράδεκτο να σταματούσα όταν η προσπάθεια του Θεοχάρη απαιτούσε πολλαπλάσια αποθέματα ενέργειας και δύναμης απ’ ότι η δική μου προσπάθεια. Για όσους πιστεύουν, η «χάρη» του Θεοχάρη πιστεύω ότι άγγιξε όλους όσους τον συνάντησαν στη διαδρομή.

Σε αντίθεση με προηγούμενους μεγάλους αγώνες, καμιά στιγμή δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου να σταματήσω. Νομίζω ότι τα δύο βασικά κίνητρα, της επιθυμίας για ολοκλήρωση αλλά και της υπόσχεσης που έδωσα στην Πηνελόπη, την μικρή μου κόρη, για το πολυπόθητο μετάλλιο που περίμενε από μένα, ήταν τόσο δυνατά που εκτόπισαν όλες τις αρνητικές σκέψεις. Να παραλλάξω λιγάκι το «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» με 
 

«Τα δυνατά κίνητρα και η αισιόδοξη στάση είναι το ήμισυ της ολοκλήρωσης του αγώνα». Το έτερον ήμισυ είναι η προσπάθεια. 

 
Θυμάμαι ξεκάθαρα το 2012 πριν τον αγώνα να είμαι απαισιόδοξος και φοβισμένος. Σε αντίθεση με τώρα που η αισιοδοξία και η επιθυμία για τερματισμό κυριαρχούσαν. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η εμπειρία από αγώνες και προπονήσεις τεσσάρων χρόνων.

Η νύχτα απλώθηκε για τα καλά. Οι φανοί έσκιζαν το σκοτάδι. Χαμηλές θερμοκρασίες που όμως δεν προβλημάτισαν ιδιαίτερα αφού το ισοθερμικό και η ποδηλατική μπλούζα κρατούσαν το σώμα ζεστό. Μόνο τα δάχτυλα των χεριών πάγωναν ώρες ώρες επειδή τα γάντια μου ήταν λεπτά. Κάποια στιγμή κατά τα μεσάνυχτα έφτασα στην Γιουμουρλού. Έφαγα/ήπια μια σούπα στα γρήγορα, ήπια κόκα-κόλα, ανεφοδιάστηκα με νερό και ισοτονικό κι έφυγα για τον επόμενο κρίσιμο σταθμό της Ζαρκαδιάς. Μετά από 33 κυρίως κατηφορικά χιλιόμετρα, στο 128ο χιλιόμετρο θα ξανασυναντούσα τον σταθμό. Αυτή θα ήταν η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο σταθμών.

Στη διαδρομή συνάντησα πολλές ομάδες συναθλητών. Μία απ’ αυτές συζητούσε έντονα, δύο με τρία άτομα. Η κούραση φαίνεται τους επηρέασε πολύ αρνητικά και το πρόβλημά τους αφορούσε τη δύσκολη διαδρομή του ROUT τα πολλά χιλιόμετρα με τους λίγους σταθμούς. Από μέσα μου σκεφτόμουν ότι στην προκήρυξη του αγώνα αναφέρεται ρητά αυτή η δυσκολία κι ότι οι αθλητές καλό είναι να έχουν την απαραίτητη εμπειρία. Απορώ τι περίμεναν να βρουν τα συγκεκριμένα παιδιά. Θέλω να πιστεύω ότι μιλούσε η κούραση, το κρύο κι η νύχτα παρά η λάθος προσέγγιση σε τέτοιου είδους αγώνα. Είναι ο δυσκολότερος αγώνας βουνού στην Ελλάδα άλλωστε και θέλει την απαραίτητη προσοχή, προπόνηση κι εμπειρία.

Γύρω στις πέντε τα ξημερώματα έφτασα στην Ζαρκαδιά. Απόμενε ο δρόμος της επιστροφής. Μια «ευθεία» δηλαδή, 41 χιλιομέτρων! Ένας τελευταίος μαραθώνιος. Φτάνοντας εκεί, βρήκα τον καλό μου φίλο Βασίλη (Περικλέους), ο οποίος με περίμενε από το απόγευμα. Θα ήθελα να έφτανα νωρίτερα για να μην περιμένει τόσο. 
 

Αγκαλιαστήκαμε. 

 
Ένας άλλος μικρός στόχος που είχα θέσει ήταν να φτάσω όπως και να έχει στη Ζαρκαδια-2 αφού είχαμε δώσει ραντεβού με τον Βασίλη. Έτσι κι έγινε. Το μασάζ του Ιωσήφ μου έδωσε δύο φρέσκα πόδια για να συνεχίσω. Ο Βασίλης έφερε φαγητό και μάζεψε όλα τα επιπλέον αχρείαστα πράγματα που είχα στο σακίδιο. Ξαναδώσαμε ραντεβού στις κουδούνες του τερματισμού. Η ψυχολογία άρχισε να ανεβαίνει. Όπως θα ανέβαινε και η υψομετρική διαφορά αφού οι μεγάλες κατηφόρες της αρχής θα γίνονταν τώρα μεγάλες ανηφοριές. Όπως προείπε ο Χρήστος Κατσάνος εδώ ξεκινάει ο αγώνας.


Τα λόγια είναι περιττά
Έφυγα κατά τις 05:30 τα ξημερώματα με αναμμένο τον φακό κεφαλής. Περίμενα πως και πως να ξημερώσει για να τον αφαιρέσω από το κεφάλι μου. Ένιωθα ότι μαζί με το φακό θα έσβηνα όλη την προηγούμενη κούραση των 24 ωρών που προηγήθηκε. Έτσι με τις πρώτες ακτίνες φωτός ο φακός μπήκε στο σακίδιο. Ένιωσα ανάλαφρος, καινούριος. Σαν τώρα να ξεκινούσα. Σε κάποιο σημείο οι πυκνές φυλλωσιές των δέντρων σκοτείνιασαν το μέρος. «Λες να χρειαστεί να ξαναβάλω τον φακό;», σκέφτηκα. 

Πλέον όμως δεν υπήρχε επιστροφή. Έτρεχα προς το φως. Προς το τέλος της επίπονης προσπάθειας και την ολοκλήρωση του αγώνα.


Η ανηφόρα της «Οξιάς» βγήκε με δυσκολία. Σταματούσα ανά διαστήματα για να πάρω ανάσες. Στις 09:20 έφτασα στον τελευταίο σταθμό της Πρασινάδας. Έμενε το τελευταίο επίσης δύσκολο κομμάτι των 27 χιλιομέτρων. Έφαγα ένα σάντουιτς, ήπια ζεστό καφέ, πατατάκια και μια μπανάνα. Η κατηφόρα συνεχιζόταν μέχρι τον σταθμό ελέγχου της «Τάλιας». Όλα καλά κι ακόμα καλύτερα αφού σε αυτό το τελευταίο κομμάτι ανέβασα στροφές. Η ανηφόρα του «Θεολόγου» βγήκε ευκολότερα απ’ ότι περίμενα. Το τοπίο μαγικό, ονειρικό σαν από παραμύθι. Η ομίχλη μαζί με το ψιλόβροχο το έκαναν ακόμα πιο ατμοσφαιρικό. Δεν είχα ξαναδεί ομορφότερο μέρος. Σε συνδυασμό με την αύρα του τερματισμού που ένιωθα να πλησιάζει ολοένα και περισσότερο όλα ήταν γαλήνια, παραδεισένια. Εκείνη τη στιγμή δεν θα ήθελα να βρίσκομαι πουθενά αλλού.

Ένα χιλιόμετρο πριν τον τερματισμό ξανασυναντηθήκαμε με τον Βασίλη που με προϋπάντησε με χαρά δίνοντας μου τη δύναμη να τρέξω προς τις κουδούνες που είχα βάλει στο μάτι 32 ώρες και 49 λεπτά πριν. Η συγκίνηση μαζί με την ηρεμία πήραν τη θέση της κούρασης. Τώρα η υπόσχεση που έδωσα στην Πηνελόπη και στον εαυτό μου γινόταν πραγματικότητα. Στο μετάλλιο συνυπάρχουν όλες οι στιγμές του αγώνα αλλά κι ότι προηγήθηκε, από τις προπονήσεις μέχρι τις αμφίβολες σκέψεις, από τις εμπειρίες προηγούμενων αγώνων μέχρι τις θυσίες στις οποίες υπόκειται η οικογένεια.

Μπάνιο, φαγητό και ξεκούραση. Η τελετή των απονομών την επόμενη μέρα γεμάτη με σημαντικές στιγμές. Το τρομερό ρεκόρ αγώνα του Νίκου Πετρόπουλου, 22 ώρες και 25 λεπτά. Το επίσης τρομερό γυναικείο ρεκόρ αγώνα της Jo Manta, 26 ώρες ακριβώς. Το βραβείο για τον «Master» (ηλικία 50+) πήρε ο Λάζαρος Ρήγος ο οποίος με μια πράξη ευγενούς άμιλλας, στην οποία συμπυκνώνεται όλη η φιλοσοφία του ROUT, έδωσε το κύπελλο στον Παύλο Μαυρογιάννη (25 ώρες και 47 λεπτά). Ο Παύλος θα έκλεινε τα 50 του σε λίγες μέρες. Η πράξη αυτή επίσης αποδεικνύει ότι στον ROUT. οι αριθμοί έρχονται τελευταίοι ενώ οι άνθρωποι πρώτοι! Από τον πρώτο έως τον τελευταίο τερματίσαντα αξίζουν όλοι θερμά συγχαρητήρια.

Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές του αγώνα, Χρήστο Κατσάνο και Ηλία Σπυριδόπουλο, για την ανεκτίμητη εμπειρία που μας πρόσφεραν. Πολλά μπράβο επίσης σε όλους τους εθελοντές και την ομάδα διάσωσης που με αυταπάρνηση, μέσα στο κρύο και τη νύχτα, μας έδιναν δύναμη να συνεχίσουμε.


Μια οικογένεια


Αφού χαιρετιστήκαμε με πολλούς συναθλητές, γεμάτοι με όμορφες στιγμές και μια νοσταλγία που ήδη αναφάνηκε μέσα μας, ξεκινήσαμε για το ταξίδι της επιστροφής. «Του χρόνου πάλι εδώ», υποσχεθήκαμε νοερά στον εαυτό μας.



Υ.Γ.: Το σούρουπο του Σαββάτου πηγαίνοντας για ξεκούραση βλέπουμε μαζί με τον Παύλο ένα μεγαλόσωμο σκυλί που έμοιαζε με αρκούδα να τρώει κάτι από μια σακούλα. Λίγο αργότερο το ξαναβλέπουμε να χώνει τη μουσούδα του μέσα σε μια ανοιχτή σκηνή και κάτι να αρπάζει. Του φωνάζουμε για να φύγει. Το πρωί της Κυριακής, ο Παύλος βγήκε για λίγο από τη σκηνή και τον βλέπω να σταματάει πάνω από μια διάφανη σακούλα με υπολείμματα από αλουμινόχαρτο και να μου λέει έκπληκτος: «Γιώργο, “βρήκα” τα σάντουιτς μου!».


Ευτυχής στον τερματισμό


Σημείωση: Οι τρεις πρώτες φωτογραφίες από το facebook του RO.U.T.
Η τελευταία φωτογραφία από τον Βασίλη Περικλέους.

Read also...

Rodopi Ultra Trail © 2014 - Powered by TROPOS BRANDING Co
Designed by Templateism.com, Plugins By MyBloggerLab.com