Και οι 92 συμμετέχοντες, και οι 151 εθελοντές, και οι 64 θεατές και συνοδοί πήγαν κανονικά στην εργασία τους τη Δευτέρα 19 του Οκτώβρη το πρωί. Αυτό είναι το μοναδικό, αδιαπραγμάτευτο κριτήριο επιτυχίας. Αυτή είναι η ουσία των αγώνων υπεραπόστασης. Όλα τα υπόλοιπα, τα ρεκόρ, οι χρόνοι, τα βάθρα και τα μετάλλια, είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα.
Ο παλαιότερος αγώνας 100 μιλίων στην Ελλάδα και τρίτος παλαιότερος στην Ευρώπη παραμένει σταθερά πιστός στις αυθεντικές αρχές των υπεραποστάσεων βουνού, έτσι όπως αυτές γεννήθηκαν πριν από περισσότερα από πενήντα χρόνια στην Αμερική μέσα από τη δύναμη της κοινότητας, αλλά και στην ορειβατική κουλτούρα της Ευρώπης που ορίζει την αλληλεγγύη και τη βοήθεια στον συναγωνιζόμενο ως υπέρτατο κανόνα. Εδώ, στο Εθνικό Πάρκο Οροσειράς Ροδόπης, δεν φτιάχτηκε απλώς μια διοργάνωση. Χτίζεται το υπόβαθρο για μια κοινή εμπειρία «απ’ το σκοτάδι στο Φως».
Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Νοτιοαφρικανός γιατρός Jordan Leppan, που ταξίδεψε από την άλλη άκρη της γης για να κατακτήσει την πέμπτη θέση σε 33 ώρες και 3 λεπτά: "A finish for one, felt like a victory for all. I never once got a sense that there was any tinge of financial motive to this race - such a refreshing feeling in a time when trail races are getting increasingly expensive and capitalism/consumerism has sunk its teeth into."
Για να μπορέσουν οι δρομείς να βιώσουν στην πράξη το μήνυμα του αγώνα «από το σκοτάδι στο Φως», η ίδια η φύση φρόντισε να στήσει το πιο αυθεντικό σκηνικό. Ζέστη, κρύο, ήλιος, χιονόνερο, βροχή και υγρασία συνέθεσαν αυτό που ονομάζουμε καιρό Ροδόπης. Από τις 116 αρχικές εγγραφές, στη γραμμή της εκκίνησης τα μεσάνυχτα στάθηκαν 12 κυρίες και 80 κύριοι. Εντός του χρονικού ορίου των 46 ωρών κατάφεραν να χτυπήσουν τις κουδούνες του τερματισμού 58 αθλητές, ενώ 33 δεν έφτασαν ποτέ στο Δασικό Χωριό.
Η διαδρομή των 182 χιλιομέτρων με τα περίπου 9.000 μέτρα θετικής υψομετρικής και τις εναλλαγές σε επτά διαφορετικά τερέν, μέσα σε ένα παρθένο τοπίο όπου τα μοναδικά ίχνη ανθρώπινης παρουσίας είναι τα πέτρινα γεφύρια που το ROUT Foundation πασχίζει να διατηρήσει, απέδειξε για ακόμη μία φορά τη σκληρότητά της.
Ο Στέλιος Πίτρης, που φέτος πήρε μέρος τόσο στον απαιτητικό Tor des Géants όσο και στον ROUT, περιέγραψε ακριβώς αυτό το φαινόμενο μέσα από τα δικά του λόγια: «Η Σφαλιάρα της Ροδόπης, ο αστάθμητος παράγοντας, το άγνωστο-γνωστό δεδομένο, η πιθανότητα που δεν υπολογίσαμε και θα μας "χαλάει" κάθε προπονητικό πλάνο, κάθε ανάλυση και συμβουλή προπονητή, κάθε ροδίζουσα ultra ψευδαίσθηση πως "ξέρουμε τι γίνεται εκεί πάνω"».
Η δυσκολία της φετινής χρονιάς αποτυπώθηκε και στα χρονόμετρα, καθώς κανένας αθλητής δεν έπεσε κάτω από τις 30 ώρες, τη στιγμή που πέρυσι το είχαν καταφέρει οι τρεις πρώτοι. Άλλωστε, ο ROUT είναι ίσως ο μοναδικός αγώνας που τερματίζει σε παρατεταμένη ανηφόρα, αφού από το 137ο χιλιόμετρο στη Ζαρκαδιά 2 και τα 314 μέτρα υψόμετρο, οι αθλητές καλούνται να ανέβουν έναν ολόκληρο μαραθώνιο μέχρι τα 1.350 μέτρα του Δασικού Χωριού Ερυμάνθου.
Η εξέλιξη της κούρσας είχε σπάνιες εναλλαγές και έντονο συναγωνισμό. Στον πρώτο από τους τέσσερις και κάτι μαραθωνίους της διαδρομής προηγούνταν ο νεαρός Θοδωρής Κούσανδας, ο νεότερος τερματίσας στην ιστορία του αγώνα, ο οποίος φέτος έγραψε ξανά ιστορία ως ο νεότερος πεντάστερος όλων των εποχών. Σύντομα σχηματίστηκε μια δυνατή τετράδα κορυφής με τον Κούσανδα, τον Fadi Samisti που επέστρεψε για να πάρει τη ρεβάνς μετά την περσινή του εγκατάλειψη στο 137ο χιλιόμετρο, τον νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο Γιώργο Μητρούδα και τον Jordan Leppan.
Όμως ο αγώνας κρίθηκε στην εμπειρία και την υπομονή. Από τον σταθμό της Αντεροράχης και μετά, ο περσινός τρίτος νικητής, Τάσος Τομαράς, εξαπέλυσε μια αντεπίθεση διαρκείας. Έπιασε τον Κούσανδα στο σημείο ελέγχου της Σίλλης, προσπέρασε τους προπορευόμενους και κατέκτησε την πρώτη μεγάλη του νίκη, γράφοντας το όνομά του δίπλα στους θρύλους του θεσμού, τον Παύλο Μαυρογιάννη, τον Παναγιώτη Παναρίτη και τον Νίκο Πετρόπουλο των τριών νικών, καθώς και τους Βαγγέλη Τσιρώνη, Paula Dogaru, Φώτη Ζησιμόπουλο, Charlie Sharpe, Λεωνίδα Αθανασόπουλο και Νίκο Σιδερίδη. Στη δεύτερη θέση της γενικής κατάταξης τερμάτισαν μαζί ο Fadi Samisti και ο Γιώργος Μητρούδας.
Στην κατηγορία των γυναικών ζήσαμε μια ιστορική στιγμή, καθώς στην εκκίνηση βρέθηκαν τέσσερις νικήτριες του αγώνα, η Βικτώρια Γεωργοπούλου νικήτρια το 2025, η Νικολέττα Γεράρδη το 2024, η Paula Dogaru νικήτρια το 2023 και πρώτη στη γενική κατάταξη εκείνη τη χρονιά, καθώς και η Δέσποινα Γαβριηλίδου νικήτρια το 2019 και το 2020.
Η Γεράρδη και η Dogaru έδωσαν μεγάλη μάχη στην κορυφή, αλλά η σκληρότητα της ημέρας τις ανάγκασε να εγκαταλείψουν. Τη μεγάλη νίκη στις γυναίκες κατέκτησε η Βασιλεία (Τζίτζη) Παντερή, η οποία αναδείχθηκε παράλληλα και πρώτη στην κατηγορία Masters Γυναικών, με δεύτερη τη Μυρσίνη Κολυφά και τρίτη τη Βικτώρια Γεωργοπούλου. Στους Masters Ανδρών ξεχώρισε ο Μάριος Δούλης, φτάνοντας τους δεκαπέντε τερματισμούς.
Όπως σημείωσε εύστοχα ο Σάκης Σιώμος: «Και κάπου εκεί συντελείται η πιο ουσιαστική μετάβαση: από τον ανταγωνισμό στον συναγωνισμό. Τα ονόματα όσων δεν τερμάτισαν, στο πάνθεον των DNF, δεν αποτελούν απλώς μια καταγραφή εγκατάλειψης. Είναι μέρος της ιστορίας του ROUT. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πραγματικό αποτύπωμα της Ροδόπης. Όχι όσα χιλιόμετρα διανύσαμε, αλλά όσα αφήσαμε πίσω μας. Όχι πόσο γρήγορα τρέξαμε, αλλά πόσο βαθιά μπορέσαμε να αγγίξουμε τον άνθρωπο μέσα μας και τον άνθρωπο δίπλα μας».
Αυτό το πνεύμα υπηρετούν καθημερινά οι άνθρωποι της ROUT Family, οι εθελοντές της ROUT Community που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας, καθώς και οι οργανωμένοι εθελοντές όπως οι Έλληνες Διασώστες. Μαζί τους, οι σταθμοί τροφοδοσίας με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και τα σημεία σύντομου ύπνου όπου οι δρομείς ενθαρρύνονται να ξεκουραστούν για δεκαπέντε με τριάντα λεπτά δίνουν μια άλλη διάσταση στην αντοχή.
Όπως το έζησε και ο Jordan Leppan στον σταθμό της Πρασινάδας 2, γράφοντας χαρακτηριστικά: "Especially at Prasinada 2 which I staggered into like a zombie 1am after 150km in a mildly hypothermic and hypoglycaemic state. A 20min nap in a cosy, fire-heated room renewed my energy. The volunteers fed me some delicious chicken soup and provided a few gentle nudges to get me back on the trail."
Την ίδια στιγμή, ο φακός του Δρόσου Δρόσου, με τη ματιά φωτογράφου ανταποκριτή πολέμου, αποτύπωσε γυμνές τις ψυχές των αθλητών και εθελοντών.
Ο Σπύρος Κοντογιώργης αναρωτήθηκε ποιο είναι τελικά αυτό το μυστικό συστατικό που ωθεί αθλητές οι οποίοι μόλις τερμάτισαν το Σπάρταθλο ή το Tor des Géants να επιστρέφουν λίγες εβδομάδες μετά ως εθελοντές στη Ροδόπη, καταλήγοντας στα λόγια: «Το μυστικό συστατικό ακόμη αδιευκρίνιστο, αλλά το αισθάνεσαι να βράζει, ενεργό. Δεν χρειάζεται να το ταυτοποιήσεις τελικά. Θυμήθηκα τη σειρά μου, που έχει μονάσει χρόνια τώρα. "Αν δεν σταυρώσεις το προζύμι πριν πας για ύπνο, δεν φουσκώνει", μου είχε πει κάποτε και είχα γελάσει τότε. Να το πιστέψεις μόνο».
Η τελετή των απονομών την Κυριακή ήταν γεμάτη συμβολισμούς και ζωντανή ιστορία του θεσμού. Τον μεγάλο νικητή Τάσο Τομαρά βράβευσαν ο Δημήτρης Μανίκης και ο Γιάννης Καλικάς, δύο αθλητές που πρόσφατα ολοκλήρωσαν το Tor des Géants των 330 χιλιομέτρων και στη συνέχεια τερμάτισαν και τον φετινό ROUT, συνεχίζοντας μια σπουδαία παράδοση που ξεκίνησαν παλαιότερα ο Παναγιώτης Μαστροπέτρος, ο Χρήστος Κατσιρόπουλος και ο Γιώργος Κουγιουμτζής.
Τον δεύτερο νικητή Fadi Samisti βράβευσε ο Γιώργος Μάνος, ο οποίος τερμάτισε το φετινό Σπάρταθλο και ακολούθως κατέλαβε τη 16η θέση γενικής στον ROUT, τιμώντας την παράδοση που άνοιξαν ο Παναγιώτης Μαστροπέτρος και ο πολυνίκης Παύλος Μαυρογιάννης.
Τον έτερο δεύτερο νικητή Γιώργο Μητρούδα βράβευσε ο Στέλιος Πίτρης, ο οποίος επίσης συνδύασε φέτος τον τερματισμό στο Tor des Géants με τον ROUT.
Την πρώτη νικήτρια Βασιλεία Παντερή βράβευσε ο Δρόσος Δρόσος που έζησε από κοντά τον αγώνα της. Τη δεύτερη νικήτρια Μυρσίνη Κολυφά βράβευσε η εθελόντρια Ελένη Σπυριδοπούλου. Στη βράβευση της τρίτης νικήτριας των γυναικών Βικτώριας Γεωργοπούλου είχαμε μια όμορφη έκπληξη, καθώς την βράβευσαν όλες οι Κυρίες των Ελλήνων Διασωστών.
Στις τιμητικές διακρίσεις, νέοι πεντάστεροι αναδείχθηκαν ο Θοδωρής Κούσανδας ως ο νεότερος στην ιστορία του αγώνα, ο Άγγελος Βούρης, ο Κώστας Παυλίδης και ο Κλίτον Γκόρος,
ενώ νέοι δεκάστεροι αναδείχθηκαν ο Παναγιώτης Παναρίτης, ο οποίος κουβαλά μαζί του τον τίτλο του νεότερου τερματίσαντα τον ROUT, του νεότερου πεντάστερου, του νεότερου νικητή του αγώνα, τρεις φορές νικητής και πλέον γίνεται και ο νεότερος δεκάστερος γράφοντας μια μεγάλη σελίδα στις υπεραποστάσεις βουνού, καθώς και ο Παναγιώτης Τουλής.
Αναφορά αξίζει στον Δημήτρη Κόλλια από τα Ιωάννινα, ο οποίος έφτασε στο Δασικό Χωριό σε 48 ώρες και 56 λεπτά, εκτός επίσημου χρονικού ορίου αλλά απόλυτα εντός του πνεύματος αυτού του βουνού.
Πέρα όμως από τα αποτελέσματα, ένα ακόμη μήνυμα ξεχώρισε φέτος. Βλέποντας στις πρώτες θέσεις αθλητές νεαρών ηλικιών, όπως τον 25χρονο Θοδωρή Κούσανδα, τον 26χρονο Γιώργο Μητρούδα, τον 34χρονο Jordan Leppan και τον 37χρονο Fadi Samisti, αλλά και στις γυναίκες την 28χρονη Αντιγόνη Λαζάρου, διαπιστώνουμε πως το δρομικό κίνημα στις υπεραποστάσεις βουνού έχει μέλλον και δείχνει ποιότητα. Εκείνο όμως που μας εξέπληξε όλους περισσότερο είναι η σοβαρότητα και το ήθος αυτών των παιδιών, στοιχεία που μας γεμίζουν αισιοδοξία για τη συνέχεια.
Κλείνοντας αυτή τη γιορτή, κρατάμε τα λόγια του Ηλία Σπυριδόπουλου, συνιδρυτή και «σοφού» της διοργάνωσης, που αποχαιρέτησε τους πάντες με την ευχή:
«Να προσέχετε τον εαυτό σας, να προσέχετε τις οικογένειές σας, να έχετε ένα ασφαλές ταξίδι πίσω στα σπίτια σας και αυτό που βιώσατε εδώ να κρατήσει ζωντανό μέσα σας μέχρι του χρόνου, που θα ανταμώσουμε ξανά».








