Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2020

ROC (RODOPI CHALLENGE) 50 MILES 2020 - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 ROC (RODOPI CHALLENGE) 50 MILES 2020

Χαιντού, Δασικό Χωριό Ξάνθης

17 Αυγούστου 2020

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

 

Αγαπητοί Συμμετέχοντες στον ROC 50 MILES 2020,

Σε λίγες μέρες θα έχουμε τη χαρά να σας υποδεχτούμε στο Δασικό Χωριό, που φέτος λόγω της πανδημίας που έχει προκαλέσει ο κορωνοιός (covid-19), θα λάβει χώρα το ερχόμενο Σάββατο 22 Αυγούστου 2020 αντί στις 25/4/2020 όπως ήταν προγραμματισμένος.

Αν και η φύση του αγώνα (ανοιχτοί χώροι, μεγάλο ανάπτυγμα αθλητών, μεγάλοι ανοιχτοί χώροι σταθμών υποστήριξης) βοηθά στην ελαχιστοποίηση της πιθανότητας μετάδοσης του ιού, όλοι μας (διοργανωτές, αγωνιζόμενοι, υποστηρικτές και θεατές) θα πρέπει να συμβάλλουμε με υπευθυνότητα στη διατήρηση της προσωπικής ασφάλειας όλων.


Αναλυτικότερα :

1.     ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δεν θα λάβει χώρα πριν τον αγώνα. Όλες οι τεχνικές λεπτομέρειες του αγώνα ( όρια, καιρός, νερά, εξοπλισμός, φαγητό κλπ) θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες.

2.    ΠΑΡΑΛΑΒΗ BIBs (ΑΡΙΘΜΩΝ)

Η παράδοση των bibs (αριθμοί διαγωνιζομένων) θα λάβει χώρα την Παρασκευή 21/8 από τις 10.00 το πρωί έως και τις 24.00 το βράδυ. Όσοι δεν θα καταφέρουν να προσεγγίσουν το Δασικό Χωριό την Παρασκευή, θα μπορέσουν να παραλάβουν τους αριθμούς τους πριν από την εκκίνηση του αγώνα (από τις 04.30 – 05.30 του Σαββάτου) φροντίζοντας όμως να στείλουν με κάποιον τρόπο τους σάκους ανεφοδιασμού στη Γραμματεία την προηγούμενη μέρα μέχρι και τις 22.00 το βράδυ.

Η παραλαβή των bibs καθώς και του αναμνηστικού δώρου του αγώνα θα γίνεται στο γνωστό κτίριο της Γραμματείας (μέσα στο Δασικό Χωριό). Θα επιτρέπονται ΜΟΝΟ 2 αθλητές τη φορά και 2 άτομα στο EXPO μέσα στο ξύλινο σπιτάκι της Γραμματείας. Η χρήση ΜΑΣΚΑΣ είναι υποχρεωτική τόσο για τους Αθλητές όσο και για τους θεατές και εθελοντές που θα παραδίδουν το υλικό στους Αθλητές.

Για να παραλάβουν τον αριθμό τους οι Αθλητές, ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ:

-         να συμπληρώσουν το «Δελτίο Αθλουμένου για την Ασφαλή Επιστροφή στην Αθλητική Δραστηριότητα» όπως έχει συνταχθεί από τον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

-        Να αποδεχτούν την αστική ευθύνη σε περίπτωση που είναι φορείς του κορωνοιού – συμπτωματικοί ή μη- και την αποποίηση ευθύνης της Ομάδας Διοργάνωσης για πιθανή μετάδοση του κορωνοιού.

3.    ΠΡΟΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ & ΜΕΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΥΜΑ

Τόσο το προαγωνιστικό, όσο και το μεταγωνιστικό γεύμα δεν θα σερβίρονται, αλλά θα παραδίδονται συσκευασμένα σε κάθε αθλητή, που θα μπορεί να τα απολαύσει είτε σε εξωτερικό χώρο δίπλα από το κτίριο τη Γραμματείας (τέντες και τραπεζάκια με αποστάσεις ασφάλεια για τον κορωνοιό) είτε σε χώρο της αρεσκείας του, τηρώντας πάντα τις ανάλογες αποστάσεις.

4.    ΕΚΚΙΝΗΣΗ

Ο χώρος της εκκίνησης παραμένει ο ίδιος, εντός του Δασικού Χωριού μιας και είναι αρκετά μεγάλος. Οι Αθλητές θα λαμβάνουν εκκίνηση ανά δεκάδες ( 10 αθλητές) τηρώντας τις αποστάσει ασφαλείας του 1,5 μέτρου. Μιας και δεν θα υπάρχει χρήση chips χρονομέτρησης, παρακαλούνται οι Αθλητές να δείξουν κατανόηση παραχωρώντας τις πρώτες εκκινήσεις στους πιο γρήγορους αθλητές.

5.    ΣΤΑΘΜΟΙ ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ & ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΑΘΛΗΤΩΝ

Οι 4 σταθμοί Ανεφοδιασμού και Περίθαλψης Αθλητών ( Πρασινάδα 1 – 26 χλμ, Ζαρκαδιά- 41 χλμ –Πρασινάδα 2- 56 χλμ – Δασικό Χωριό – 82 χλμ) θα υποστηριχτούν από μέλη της ROUT Family και Οργανωμένες Εθελοντικές Ομάδες Διάσωσης. Όλοι θα φορούν υποχρεωτικά μάσκα προφύλαξης. Κανείς αθλητής δεν θα σερβίρεται μόνος του, αλλά θα ζητά από τους υπεύθυνους των σταθμών αυτά που θα επιθυμεί και τα οποία θα του παραδίδονται ενώ ταυτόχρονα θα του υποδεικνύουν το χώρο εξυπηρέτησής του. Τα σκουπίδια (ή ότι δεν θα καταναλώνεται) θα γίνεται αποκομιδή τους σε ανάλογους σάκους σκουπιδιών.

Το ίδιο θα ισχύει και για τους σάκους ανεφοδιασμού (drop bags) όπου ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα υπάρχει μάσκα για χρήση σε πιθανή εγκατάλειψη και μεταφορά του Αθλητή.

Για τις εγκαταλείψεις Αθλητών, θα υπάρχει μικρό λεωφορείο από τη Διοργάνωση για τη μεταφορά τους πίσω στο Δασικό Χωριό. Φυσικά θα τηρηθούν οι αποστάσεις Ασφαλείας, ενώ υποχρεωτική θα είναι η χρήση της μάσκας μέσα στο λεωφορείο.

6.    ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

ΚΥΠΕΛΛΑ ΥΓΡΩΝ

Ο κάθε αθλητής είναι υποχρεωμένος να έχει πάνω του ένα κύπελλο, για να του σερβίρονται υγρά (νερά, αναψυκτικά) στους σταθμούς, αλλά και να μπορεί να εφοδιάζεται με νερό απ τις διάφορες πηγές ( θα αναγράφονται στο κείμενο της Τεχνικής Ενημέρωσης).

ΜΑΣΚΑ

Στους σάκους ανεφοδιασμού θα πρέπει να υπάρχει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ μία επιπλέον μάσκα για χρήση σε πιθανή εγκατάλειψη και μεταφορά του αθλητή με αυτοκίνητο.

ΑΝΤΙΣΗΠΤΙΚΑ ΥΓΡΑ

Αν και θα υπάρχουν σε όλους τους σταθμούς ανεφοδιασμού διαθέσιμα μπουκάλια με αντισηπτικό υγρό, συνιστάται στους αθλητές να έχουν μαζί τους στο σακίδιο και στους σάκους ανεφοδιασμού δικό τους αντισηπτικό υγρό.

7.    ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΙ

Ο χώρος τερματισμού είναι ο ίδιος με αυτόν της εκκίνησης.

ΚΟΥΔΟΥΝΕΣ

Το παραδοσιακό χτύπημα των κουδουνιών κατά το τερματισμό ΔΕΝ θα επιτρέπεται από τους Αθλητές αυτή τη φορά. Όμως θα υπάρχει συγκεκριμένος εθελοντής που θα το κάνει αυτό εκ μέρους των Αθλητών ώστε να μη χαθεί το συναίσθημα της χαράς της εκπλήρωσης ενός μεγάλου στόχου.

ΜΕΤΑΛΛΙΑ

Στον Τερματισμό ΔΕΝ θα γίνεται η απονομή του μεταλλίου στο λαιμό από μέλος της ROUT Family. Θα υπάρχει όμως λίγο μετά τη γραμμή του τερματισμού ένα λιτό έπιπλο όπου ένα μετάλλιο θα περιμένει τον κάθε τερματίσαντα.

    8.    ΑΠΟΝΟΜΕΣ

Η τελετή απονομών (που λαμβάνει χώρα πάντα την επόμενη μέρα του αγώνα – Κυριακή 23/8/2020) αποτελεί βασικό μέρος του αγώνα. Η ανάδειξη των νικητών και οι δηλώσεις τους προς την Κοινότητα είναι πολύ σημαντικές για τη ROUT Family. Τόσο ο χώρος των απονομών όσο και περιβάλλον χώρος για τους υπόλοιπους αθλητές/θεατές μπορούν να υποστηρίξουν τις απαραίτητες αποστάσεις αποφυγής μετάδοσης του κορωνοιού.

Τα βραβεία θα τοποθετηθούν στο χώρο των απονομών σε 1,5 μέτρο απόσταση το ένα από το άλλο και οι νικητές θα καλούνται να ανέβουν στο βάθρο να παραλάβουν τα βραβεία τους όπως και να εκφωνήσουν τους λόγους τους (εφόσον το επιθυμούν).  

9.    ΣΥΝΟΔΟΙ ΑΘΛΗΤΩΝ & ΘΕΑΤΕΣ

Φέτος δυστυχώς στο Δασικό Χωριό ο χώρος της Γραμματείας ΔΕΝ θα διατεθεί κατά τη διάρκεια του αγώνα στους Συνοδούς των Αθλητών.

 

Ομοίως και ο χώρος των θεατών στους Σταθμούς Υποστήριξης θα είναι περιορισμένος για τους Θεατές/Συνοδούς. Κατά τη διάρκεια της εκκίνησης και των τερματισμών παρακαλούνται να βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας από τους Αθλητές.

 

Για τη ROUT Family,

 

 

Ηλίας Σπυριδόπουλος   Χρήστος Δ. Κατσάνος

 

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ 100 MILERS: Western States -UTMB -ROUT CLASSIC



WESTERN STATES 100

Sierra Nevada Mountains – 1974




Εκείνη τη χρονιά κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάτι νέο γεννιόταν στις υπεραποστάσεις βουνού. Ένας αγώνας που μετά από χρόνια θα είχε την αναγνωρισιμότητα του Μαραθωνίου (42.195 μ). Ο συγκεκριμένος αγώνας απόστασης 100 μιλίων στα βουνά της Sierre Nevada των ΗΠΑ σηματοδότησε τον αγώνα/άθλημα με τον τίτλο 100 miler.

Το 1974 στον αγώνα αυτό υπήρξε … 1 (μία) μόλις συμμετοχή με επιτυχή κατάληξη!!! Το όνομα του αθλητή που θα μείνει στην ιστορία σαν τον πρώτο σύγχρονο 100 Miles finisher είναι Gordy Ainsleigh. Ο χρόνος του: 23 ώρες και 42 λεπτά.
O Gorby Ainsleigh τρέχει πίσω απ το άλογό του. Πηγή


Ο αγώνας αυτός αποτελεί την επιτομή του «ΚΛΑΣΙΚΟΥ αγώνα» μιας και έχει κερδίσει το σεβασμό απ όλη την TRAIL Κοινότητα και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, 45 χρόνια μετά.

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Jim Walmsley με χρόνο 14.30.04 (!!!) απ΄το 2018.

O αγώνας δέχεται έως και 300 αθλητές.



UTMB

ΑΛΠΕΙΣ – 2003


                                                          
Το 1999 ένα θανατηφόρο ατύχημα μέσα στη σήραγγα που ενώνει το Courmayeur (Ιταλία) με το Chamonix (Γαλλία) που απομόνωσε την περιοχή, ήταν το γεγονός να ξεκινήσει ξανά η ανάκαμψη της.

Γύρω απ το Mont Blanc ο Αλπινισμός ανθούσε( και ανθεί) , οπότε ένα αγώνας 100 μιλίων βρήκε γρήγορα ακολούθους .

Στη πρώτη του edition το 2003 στην εκκίνηση βρέθηκαν 700 αθλητές (τριες) με νικητή τον SHERPA Dachhiri-Dawa με χρόνο 20.05.58.

O Kilian Jornet γίνεται ο μικρότερος σε ηλικία νικητής του UTMB το 2008 σε ηλικία 21 ετών. Ο χρόνος του 20.56.59


Σήμερα έχει εξελιχτεί στο παγκόσμιο σημείο συνάντησης των ultra trail runners. αποτελεί τον πιο προσφιλή αγώνα σε συμμετοχές, με τεράστιο προϋπολογισμό, πολύ καλή οργάνωση, συμμετοχές απ όλο τον κόσμο και αποτελεί πλέον μέρος ενός φεστιβάλ αγώνων βουνού (κυρίως υπερασποστάσεων).

Ο αγώνας λαμβάνει χώρα το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Γάλλος François D'Haene με χρόνο 19.01.54 απ΄το 2017.

O αγώνας δέχεται έως και 2.300 αθλητές.

Το όνομά του αγώνα για μια σειρά ετών είχε αλλάξει το όνομά του, με την προσθήκη του κύριου σπόνσορα (The North Face) ενώ

σήμερα ο αγώνας αυτός έχει ξεφύγει σε ένα σπουδαίο Brand και σήμερα κάνει την εμπορική του παρουσίας δανείζοντας με τη μορφή του franchise σε μια σειρά αγώνων σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο.



ROUT CLASSIC 100 MILES
Απ΄το σκοτάδι στο ΦΩΣ


Οροσειρά Ροδόπης – 2010 

 Το 2009, ο μακρύτερος σε απόσταση βουνού αγώνας στην Ελλάδα μετρούσε 123 χιλιόμετρα και το όνομά του ήταν Rodopi Ultra Trail.

Η trail κοινότητα υπερασποστάσεων στην Ελλάδα μετρούσε περί τους 250 αθλητές και είχε φτάσει ο καιρός να διοργανωθεί ο 1ος 100 miler αγώνας και στην Ελλάδα.

Το Μάρτιο του 2010 έγινε ο δοκιμαστικός αγώνας (trial version).

Στην εκκίνηση στάθηκαν δύο αθλητές. Ο Λάζαρος Ρήγος και ο Ηλίας Σπυριδόπουλος, με τον Χρήστο Δ. Κατσάνο να κάνει τον αλυτάρχη του αγώνα και με μια μικρή ομάδα εθελοντών να στήνουν τους σταθμούς τροφοδοσίας. Στον τερματισμό έφτασε μόνο ο Λάζαρος Ρήγος σε 33.00 ώρες.

Στην πρώτη χρονιά του Rodopi Αdvendurun 100 miles, τον Οκτώβριο του 2010 στην εκκίνηση στάθηκαν 50 αθλητές και κατάφεραν να τερματίσουν οι 34, ενώ νικητής αναδείχτηκε ο Νίκος Σιδερίδης με χρόνο 26.59.55. Πρώτη (και μοναδική) γυναίκα η Ναταλία Παπουνίδου με χρόνο 32.14.15

Ο Νίκος Σιδερίδης γίνεται ο πρώτος νικητής σε ελληνικό έδαφος ενός 100 miler με χρόνο 26.59.56 το 2010

Ο αγώνας όλα αυτά τα χρόνια γίνεται την Τρίτη εβδομάδα του Οκτώβρη που σε συνδυασμό με την ίδια ακριβώς διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια τον κατατάσσει στους κλασικούς.

Σήμερα, το Δασικό Χωριό στη Χαιντού της Ξάνθης αποτελεί το σημείο συνάντησης της ελληνικής ultra trail Κοινότητας .

Το ρεκόρ του αγώνα κατέχει ο Κύπριος Παύλος Μαυρογιάννης με χρόνο 21.27.53 απ΄το 2017, ενώ τον καλύτερο χρόνο στις γυναίκες τον έχει πετύχει η Γεωργία Jo Μαντά με χρόνο 26.00.00 (2017).

O αγώνας δέχεται περί τους 150 αθλητές.

Αποτελεί έναν απ τους λίγους εναπομείναντες αγώνες που δεν έχει αλλάξει το όνομά του εξαιτίας κάποιοι σπόνσορα.

Φέτος γιορτάζει τα 10 χρόνια του και άλλαξε το όνομά του από Rodopi Advendurun 100 miles σε ROUT CLASSIC 100 MILES

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Aπ το RODOPI ADVENDURUN στον ROUT CLASSIC 100 MILES

Aπ το RODOPI ADVENDURUN στον ROUT CLASSIC 100 MILES 


Δασικό Χωριό, Χαιντού 27/5/2019



To 2009 στην Ευρώπη υπήρχαν μόλις 2 αγώνες 100 μιλίων σε πεδίο βουνού και κανείς από αυτούς στην Ελλάδα. Το 2009 στην πατρίδα μας ο μεγαλύτερος αγώνας σε μήκος και δυσκολία ήταν ο Rodopi Ultra Trail με μήκος 123 χιλιόμετρα.

Εκείνη την εποχή γεννήθηκε η ιδέα του πρώτου 100 miler στην Ελλάδα. Η δοκιμαστική του edition έγινε το Μάρτη του 2010 και η πρώτη επίσημη τον Οκτώβρη του 2010. Ο αγώνας ονομάστηκε Rodopi Advendurun 100 miles προσπαθώντας να καταδείξει τα χαρακτηριστικά του ultra που πρεσβεύουμε. Αν και την εποχή εκείνη φάνταζε ως αγώνας περιπέτειας, ουσιαστικά ήταν και είναι ένα αγώνας ημι-αυτονομίας μέσα σε ελεγχόμενες συνθήκες ασφάλειας.

Ο αγώνας αυτός ξεπέρασε τα όρια του αθλήματος των 100 μιλίων και πέρασε στη συνείδηση της ελληνικής ultra-trail Κοινότητας ως μία εμπειρία «απ το σκοτάδι στο Φως», μια εμπειρία διαχείρισης πρωτόγνωρων συναισθημάτων και εν τέλει ως μία γιορτή της ελληνικής ultra trail Κοινότητας κάθε Οκτώβριο στα αχανή δάση της Ροδόπης.

Φέτος συμπληρώνονται τα 10 χρόνια του αγώνα. Ενός αγώνα που μετά από μια δεκαετία είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που έχει την ίδια διαδρομή, τους ίδιους σταθμούς, την ίδια δυσκολία.

Αν σκάψουμε λιγάκι στην ιστορία μας, θα δούμε ότι η λέξη κλασικός προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη κλάσις (της κλάσεως) που σημαίνει ‘τάξη, σειρά’. Όταν οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν ότι ένας ποιητής ήταν κλασικός εννοούσαν ότι ήταν πρώτης τάξεως και ότι ξεχώριζε από τους υπόλοιπους. Όπως φαίνεται από την ορθογραφία της, η λέξη γράφεται με ένα ‘σ’.
Όμως στη συνέχεια οι Λατίνοι πήραν τη λέξη για να τη χρησιμοποιήσουν με τον ίδιο τρόπο και αντιγράφοντάς την όπως την άκουγαν την έγραψαν classis. Δεν την έγραψαν clasis γιατί αυτό θα προφερόταν ως [κλάζις], χωρίς να παραπέμπει στην αρχαιοελληνική προφορά.

Πιστεύοντας ότι μετά από 10 χρόνια έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις των ultra trail runners ότι ο συγκεκριμένος αγώνας σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό «είναι πρώτης τάξεως και ότι ξεχωρίζει απ τους άλλους», προχωρούμε στην αλλαγή του ονόματός του από Rodopi Advendurun 100 miles σε

                 - ROUT CLASSIC 100 MILES - 


Ραντεβού λοιπόν τον Οκτώβρη στο Δασικό Χωριό, όπου ο αγώνας θα έχει επετειακό ενώ όλες οι εκδηλώσεις θα έχουν «κλασικό» χαρακτήρα.



Εκ μέρους της ROUT Family,



Ηλίας Σπυριδόπουλος – Χρήστος Δ. Κατσάνος

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Συναισθήματα, Συγκίνηση και Εικόνες από το Rodopi Challenge 2018!



Από Ηλίας Καλαϊτζής

αναδημοσίευση απο: www.advendure.com


Και να θυμάστε ένα πράγμα: ο αγώνας ξεκινάει το απόγευμα! Ήταν τα λόγια του Χρήστου Κατσάνου, διοργανωτή του Rodopi Advendurun 100 miles και του Rodopi challenge 50 miles! Ακόμα ο νους μου βρίσκεται στους ήχους της άγριας φύσης, τις εικόνες που δεν μπορούν εύκολα να ξεκολλήσουν τα μάτια από πάνω, εκεί που ξαφνικά ακούς μια πανδαισία ήχων, από διάφορα πουλιά, εικόνες από μικρά και μεγάλα ερπετά να περνούν από μπροστά σου, το ορμητικό και άλλοτε ποιο ήρεμο πεντακάθαρο νερό, από κάθε σημείο του φοβερού αγνώστου δάσους της Ροδόπης! Νιώθω πραγματικά τυχερός που μέσα σε τρία χρόνια που ξεκίνησα το τρέξιμο, κατάφερα πριν λίγες ημέρες να βρεθώ στην εκκίνηση ενός αγώνα -ορόσημο- για όποιον ασχολείται με το ορεινό τρέξιμο και όχι μόνο! Έναν αγώνα φτιαγμένο από ανθρώπους που βλέπεις στα μάτια τους το πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν και στόχος τους είναι να ζήσει κάθε αθλητής αυτή την εμπειρία!

Ξεκινώντας από την Πρέβεζα με ενδιάμεσο σταθμό την γενέτειρα μου την Θεσσαλονίκη, έφτασα στο Δασικό Χωριό της Χαϊντού, όπου κατά τη διαδρομή, λίγο πριν φτάσεις, τα δέντρα σε αγκαλιάζουν σαν καλωσόρισμα .Ο καιρός άρχισε να κλείνει, αλλά όπως μου είπε ένας φίλος από τα μέρη αυτά, όταν τον ρώτησα για βροχή κλπ μου είπε μακάρι να σας βρέξει! θα δεις μοναδικά χρώματα! Μπα λέω! και όμως είχε δίκιο! Στήνοντας την σκηνή, άρχισε να βρέχει και το τοπίο άρχισε να αλλάζει χρώματα!


Ξαφνικά στο στήσιμο της σκηνής, και για όσο ανέμενα τους φίλους μου από την Πρέβεζα τους έμπειρους Ουλτράδες Σίμο και Βασίλη, τα αχώριστα αδέρφια- brothers, βγήκε από την διπλανή σκηνή ο Δημήτρης και χωρίς να υπάρξει διάλογος, άρχισε την δουλειά και με βοήθησε να την στήσουμε μαζί .Όταν ήρθαν οι φίλοι μου και ταχτοποιηθήκαμε, πήγαμε να πάρουμε τους αριθμούς από τον χώρο υποδοχής. Καλώς τους! καλώς ήρθατε! με χαρά τα κορίτσια μας υποδέχθηκαν και μας έδωσαν τους αριθμούς μας με τα αντίστοιχα δώρα της κορυφαίας εταιρίας The North Face.

Αμέσως φαγητό της διοργάνωσης και μετά από λίγο κουδούνες να χτυπούν πολλές φορές. Τι γίνεται ρε παιδιά, ρωτάω κάποιον παλιό!! Ααα τίποτα!! O Χρήστος ο Κατσάνος θα είναι! μας μαζεύει για τεχνική ενημέρωση. Ξαφνικά τον βλέπω να αγκαλιάζει τον φίλο και συνδιοργανωτή του αγώνα Λάζαρο Ρήγο, μια αγκαλιά γεμάτη εμπειρίες και συγκινήσεις. Λοιπόν ξεκινάμε! καλώς ήρθατε στην οικογένεια του ROUT! Στην αρχή δεν καταλάβαινα και πολλά, μετά πήγα μπροστά - μπροστά και με θαυμασμό καθηλώθηκα στις συμβουλές για τον αγώνα της επόμενης. Τότε είπε "Και να θυμάστε ο αγώνα ξεκινάει αύριο το απόγευμα … "ΛΕΩ από μέσα μου, μα τι λέει! αύριο στις έξι το πρωί ξεκινάμε! μου λέει ένας δίπλα θα δεις αύριο, έχει δίκιο! .Ακολούθως γρήγορα στις σκηνές για την ετοιμασία σακιδίου κλπ και σχετικά νωρίς για ύπνο.

Στις τέσσερις το πρωί κουδούνες να ηχούν παντού και ένας να φωνάζει για ξυπνήστε! για
ξυπνήστε! ανοίγω την πόρτα της σκηνής και βλέπω όλο χαρά και ζωντάνια τον Χρήστο Κατσάνο με την κουδούνα στο χέρι να μας ξυπνάει με γέλια και χαρές! Ώρα 06:00..... αντίστροφη μέτρηση και ξεκίνημα με φακούς κεφαλής από το δασικό χωριό για που;;; Για το άγνωστο. Η πορεία στην αρχή κατηφορική και υπήρχε κουράγιο για κουβέντα με τους συναθλητές. Καλημέρα! πως πάει ;πρώτη φορά; Ναι, μου λέει αλλά έκανα πέρσι το μεγάλο. Δηλαδή τον ρωτάω ; Τα 167 χιλιόμετρα μου λέει ! Τρομαγμένος τον άφησα και άρχισα να σκέφτομαι να τρέξω ποιο σιγά, να πάω ποιο γρήγορα, θα βγάλω τον αγώνα μετά;

Προχώρα, είπα στον εαυτό μου! είναι νωρίς για τέτοιες σκέψεις ...Μετά, τα χιλιόμετρα άρχισαν να φεύγουν ευχάριστα! ιδίως όταν μπήκαμε στο δάσος με το κατηφορικό μονοπάτι. Φτάσαμε στον πρώτο σταθμό στο 26 km, στην Πρασινάδα … παντού χειροκροτήματα! Κοιτάω πίσω ήμουν μόνος! μπα! για εμένα γίνεται αυτό;;; μπράβο! μπράβο σου! τα πας τέλεια! συνέχισαν να φωνάζουν, κάτσε εδώ! Αμέσως έρχεται ένας ψηλός εθελοντής, κοιτώντας με στα μάτια, φίλε μου! να σου βάλω νερό, ισοτονικό και μου παίρνει τα μπουκάλια από το γιλέκο να τα γεμίσει, αμέσως άλλος μου φέρνει το σακίδιο drop bag μου το ανοίγει ρωτώντας με τι θέλω να αλλάξω να φορέσω! λέω δεν είναι δυνατόν! ούτε σε σουίτα ιδιωτικού νοσοκομείου! Μετά από λίγο αφού μου φόρεσαν το σακίδιο, με ενθάρρυναν για την συνέχεια του αγώνα και όλοι μαζί χειροκρότημα και μπράβο πάμε κλπ!!!

Το ταξίδι στο δάσος με τις εναλλαγές τοπίου συνεχίζεται ακούγοντας τις φωνές του δάσους! σε λίγο έτρεχα ήδη μόνος μου.. ώσπου στο 31 χιλιόμετρο μπροστά ο Χρήστος σε μια πηγή … λοιπόν καλώς την Πρέβεζα! πλύνε πρόσωπο καλά, πιες νερό και σε δέκα χιλιόμετρα ο επόμενος σταθμός!!!





Χρήστο, του λέω, θα γράψω ένα άρθρο για τον αγώνα να ξέρεις, είστε φοβεροί! και μου απαντάει με γέλια: για να γράψεις πρέπει να τερματίσεις πρώτα και σήμερα θα έχουμε δύσκολο αγώνα με τόσο ζέστη! Αμέσως άρχισα να σκέφτομαι πάλι την ίδια κουβέντα “παιδιά ο αγώνας ξεκινάει το απόγευμα”... και τότε σκέφτηκα τον δάσκαλο μου, τον Δημήτρη Γιωργοπετρη που μου έλεγε όλα θα πάνε καλά θα το δεις, μην χρεωθείς στην αρχή κοιτά να το απολαύσεις και να τερματίσεις!

Έπειτα αλλά δέκα χιλιόμετρα κατηφορικά, βλέποντας τους πρώτους να γυρίζουν ήδη ανάποδα. Μια ωραία αίσθηση χαρά, κουράγιου ο ένας στον άλλο ,πράγμα που το χρειαζόμασταν όλοι! Φτάνοντας στην Ζαρκάδια στο 41 χιλιόμετρο, αμέσως πάλι οι εθελοντές κατά πάνω σου: καλώς ήρθες! κάτσε τι να σου φέρω! θέλεις μπιφτέκι με ρύζι;;; Λέω δεν είναι δυνατόν τόσο μα τόσο φοβεροί εθελοντές με πηγαία αίσθηση της προσφοράς! Αφού με τάισαν, με πότισαν, με καλή ψυχολογία χαιρετηθήκαμε και συνέχισα το δρόμο της επιστροφής. Σε ένα δύσκολο σημείο, βρίσκω ένα ζευγάρι εθελοντών που αφού μου έδωσαν λίγο νερό και κουράγιο, συνέχισα και έφτασα πάλι στην Πρασινάδα στο 57 χιλιόμετρο, που εκεί με ακόμα περισσότερη αφοσίωση οι εθελοντές να μας βοηθήσουν με τους ανθρώπους της ομάδας διάσωσης να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για φουσκάλες στα πόδια κλπ.



Δέκα λεπτά εκεί και πάλι ξεκίνημα για τα επόμενα δύσκολα πλέον 25 χιλιόμετρα. Εδώ πλέον ο χρόνος άρχισε να δυσκολεύει, να έρχεται το απόγευμα, να αναρωτιέμαι τι κάνω, θα τον βγάλω τον αγώνα; μια συνεχή συζήτηση μια πάλη με τον εαυτό μου αλλά σκεφτόμενος την υπόσχεση ότι θα κάνω ότι μπορώ γεννιόταν λίγο ακόμα κουράγιο, ήξερα ότι η οικογένεια μου, οι φίλοι μου περίμεναν να με δουν χαρούμενο να τερματίζω και τότε είπα τέλος! αυτό θα κάνω!

Άρχισα να τρέχω παρά την κούραση μέχρι που βρέθηκα σε ένα μεγάλο ποτάμι που μετά το γεφυράκι με περίμεναν οι ίδιοι εθελοντές, το ζευγάρι που είδα πριν! όχι λέω, δεν είναι δυνατόν! έχω παραισθήσεις! φτάνοντας μου χαμογελάνε και μου είπαν! μπράβο φίλε μου, φέρε μου τα παγούρια γιατί έχεις ακόμα 18 χιλιόμετρα, θα χρειαστείς νερό ,πάει στο ποτάμι και με χειροκρότημα με αποχαιρέτησαν πάλι.

Εκεί κατάλαβα ότι τα πράγματα δυσκολεύουν. Όλο δύσκολη ανηφόρα και με το φως της ημέρας να

πέφτει σιγά σιγά, μόνος, χωρίς κανένα συναθλητή πλέον μαζί μου, για ώρα αρκετή. Εκεί άρχισαν οι πόνοι στα πόδια αλλά δεν ήθελα να τους δώσω σημασία. Άρχισα τότε να τραγουδάω το τραγούδι του ROUT, το τραγούδι που τόσο ωραία σου περνά τα συναισθήματα του, πως να συνεχίσεις τον αγώνα .. “Ακούω μόνο την καρδιά ...θέλεις κάπου να ξαποστάσεις μα δεν σε αφήνει η διαδρομή...σκοτάδι πέφτει και φοβάμαι” ..έτσι τα χιλιόμετρα άρχισαν και πάλι να φεύγουν.

Εκεί στην δύσκολη ανηφόρα βλέπω τον Δημήτρη, τον γείτονα της σκηνής μου, όπου είχε κουραστεί και αυτός και αφού δώσαμε ο ένας στον άλλον κουράγιο συνεχίσαμε! 19.00 η ώρα... ήδη στο βουνό αρχίζει να νυχτώνει φτάσαμε τον δασικό χωματόδρομο των τελευταίων χιλιομέτρων ξέροντας πως ότι και να γίνει φτάνουμε!

Όλο χαρά τότε αρχίζω να τρέχω πάλι χωρίς να ξέρω το πως αφού έτρεχα ήδη για 75 χιλιόμετρα παρά τους πόνους, ώσπου βλέπω δεξιά έναν συναθλητή εξαντλημένο και του λέω: πως είσαι φίλε μου; είμαι χάλια, ζαλίζομαι δεν μπορώ άλλο … ωχ λέω αφυδατώθηκε και αμέσως του δίνω νερό και λίγο μπάρα να πάρει τα πάνω του! Δεν ήξερα τι να κάνω και ήμασταν μόνοι στο σκοτάδι όποτε σκέφτηκα τι θα κάνω το καλύτερο ,θα τερματίσουμε μαζί τον αγώνα τέλος! Φίλε μου, πιάσε με από το χέρι και πάμε και μην φοβάσαι και ξαφνικά αρχίζουμε μαζί αγκαλιά να περπατάμε γοργά μέσα στην νύχτα! Όσο κούραση και αν είχα η χαρά μου που βοηθούσα έναν άγνωστο συναθλητή μου πηγαίνει στον τερματισμό με γέμιζε από δύναμη και κουράγιο! Σε κάθε στροφή εν γνώση μου του έλεγα και ένα ψέμα, σε δυο στροφές φτάνουμε φίλε μου και δώστου πάλι κουράγιο! Τα τελευταία χιλιόμετρα του αγώνα ήταν και τα ποιο χαρούμενα και ουσιαστικά για εμένα πράγμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ! Λίγα μέτρα πριν το τέλος του δίνω τα μπατόν και του λέω: τρέξε να τερματίσεις γιατί το αξίζεις πραγματικά! Ακούγοντας αυτό πράγματι ξεχνώντας την κατάσταση που ήταν, ξεδιπλώνεται σαν γίγαντας και άρχισε να τρέχει και μόλις άκουσα τις κουδούνες του τερματισμού του συγκινήθηκα τόσο πολύ, που ένιωσα σαν να τερμάτισα πρώτος στον ποιο δύσκολο αγώνα του κόσμου!

Φτάνω κατάκοπος στον τερματισμό μετά από 15 ώρες και 28 λεπτά και βλέπω τον Ηλία Σπυριδόπουλο, ακούραστο, όρθιο, να μου φοράει το μετάλλιο και να με αγκαλιάζει! πέντε μέτρα μακριά και την ώρα που πήγα να κάτσω ακούω δυνατά εεεε … Πρέβεζαααα μπράβο έλα πάμε για φωτό … και βλέπω τον Χρήστο Κατσάνο να με τραβά δυνατά και να με σφίγγει στην αγκαλιά του. είδες;;; τα κατάφερες έκανες σήμερα ένα μεγάλο πράγμα μου λέει καλώς ήρθες στην οικογένεια των Ουλτρας και φωτογραφηθήκαμε κάτω από την αψίδα του τερματισμού.

Ο αγώνας τελείωσε με την βοήθεια του Θεού, χαρίζοντας και μαθαίνοντας μας πολλά για την αξία του ανθρώπου, την πρόσφορα, την ανιδιοτέλεια, την ομορφιά της ζωής!

Εις το επανιδείν!

Ηλίας Καλαϊτζής

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

HAIDOU TRAIL KIDS 2017 - ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ

ΑΘΛΗΤΗΣ BIB
ΛΙΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΟΣ 11
ΠΑΤΣΙΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 4
ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ 8
ΚΑΤΣΑΝΟΥ ΜΑΡΙΑ 12
ΠΟΛΙΤΗ-ΔΟΛΑΨΗ ΦΑΙΔΡΑ 1
ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ 21
ΠΑΓΩΝΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ 10
ΣΤΕΡΝΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ 15
ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 22
ΚΑΣΚΑΒΑΛΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ 23
ΔΟΥΜΠΕΝΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 32
ΖΑΡΔΑΛΙΔΗ ΕΛΕΝΗ 13
ΖΑΡΔΑΛΙΔΗ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ 14
ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΣ 35
ΠΙΑΤΙΔΗ ΧΑΡΑ 37
ΜΑΛΑΜΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ 36
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 33
ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ ΜΑΡΙΑ 34
ΠΑΤΣΙΑΛΑ ΕΛΕΝΗ-ΙΩΑΝΝΑ 5
ΚΟΥΛΕΝΤΖΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 54
ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ 9
ΞΕΝΟΚΩΣΤΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ 30
ΞΕΝΟΚΩΣΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 31
ΤΣΟΥΛΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ 2
ΚΟΜΠΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 24
ΚΟΜΠΑΤΣΙΑΡΗΣ ΘΩΜΑΣ 3
ΣΤΕΡΝΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 16
ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ 18
ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ ΘΟΔΩΡΗΣ 19
ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ ΘΟΔΩΡΗΣ 7
ΜΗΛΟΥΣΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ 17
ΚΟΥΛΕΝΤΖΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 42
ΒΑΧΑΡΕΛΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 25
ΠΑΛΤΟΓΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ 26
ΚΟΥΛΕΝΤΖΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ 27
ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ ΟΡΕΣΤΗΣ 20
ΠΑΤΣΙΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ-ΡΑΦΑΗΛ 6

Read also...

Don't miss new posts

Subscribe here to get our newsletter in your inbox, it is safe and EASY!

Rodopi Ultra Trail © 2014 - Powered by TROPOS BRANDING Co
Designed by Templateism.com, Plugins By MyBloggerLab.com